Monday, 6 March 2017

சிறுகதை: சித்திரக்குள்ளன் – ராம் முரளி




நகரின் பிரபலமான அந்த ஜவுளிக்கடை வாசலில் தலைக்கு அழகாய் குல்லாய் மாட்டிக்கொண்டு, முகத்தில் பவுடரை அப்பிக்கொண்டு, வண்ணவண்ண கோடுகள் வரைந்திருக்கும் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு போவோர் வருவோரிடம் புன்னைகைத்து காசு கேட்கும் ரமணனை நீங்கள் ஒருமுறையேனும் பார்த்திருக்கக்கூடும். நிச்சயமாக எங்கோ பார்த்திருக்கின்றோம் என்கின்ற எண்ணமாவது உள்ளுக்குள் எழும். ரமணன் ஜவுளிக்கடை வாசல் வந்து சேர்ந்து ஏழு மாசங்கள் ஆகிறது. தினமும் காலையில் பதினோரு மணி வாக்கில் தன் வசிப்பிடத்திலிருந்து கிளம்பி வந்து இங்கு நின்றுக்கொள்வான். கடை சாத்துகிற நேரம் வரையிலும் ஜவுளிக்கடையையே சுற்றிக்கொண்டிருப்பான். சாப்பாட்டு நேரம் மட்டும், கொஞ்சம் தூரத்தில் இருக்கிற ஆந்திரா மெஸ்ஸில் சாப்பிட செல்வான். ஜவுளிக்கடை வருகின்ற குழந்தைகளுக்கு அவனது வினோத தோற்றமும், முகத்தை கோணிக்கொண்டு அவன் சிரிக்கின்ற விதமும் ரொம்பவும் பிடிக்கும். பெரியவர்களுக்கு அவன் மீது கொஞ்சம் அனுதாபமும், பல சமயங்களில் எரிச்சலும் உண்டாகும். ஒரு உழைப்பும் இல்லாமல் இப்படி ஜவுளிக்கடையில் நின்றுக்கொண்டு காசு சேர்கிறானே என பலர் அவன் முன்னாலேயே பழித்திருக்கிறார்கள். ரமணன் இதையெல்லாம் பெரிசாக எடுத்துக்கொள்கின்ற ஆள் இல்லை. மூன்று அடிதான் உயரம். கண்களை சுற்றி சுருக்கம் விழுந்திருக்கும். உதடுகள் தடித்து ரப்பர்போல வெளியே துருத்திக்கொண்டு இருக்கும். கன்னம் வெடித்து குழிக்கண்டிருக்கும். வயதும் நாற்பதை தாண்டிவிட்டது. 

ரமணனுக்கு தனது பூர்வீகம் தெரியாது. அவன் பிறந்தது, ராமாபுரம் பகுதியில் இருந்த ஒரு ஓடு வேய்ந்த வீட்டில். அம்மா சித்தாள் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தாள். யாரோடோ அவளுக்கு உண்டான சிநேகம் ரமணனின் பிறப்புக்கு வழிகோலியது. ரமணனுக்கு அவனது தந்தை யாரென்று தெரியாது. அம்மாவும் ஒருநாளும் அதைப்பற்றி பேசியதில்லை. ரமணன் தான் பாட்டுக்கு வளர்ந்துக்கொண்டிருந்தான். வீட்டுக்கு அருகிலேயே அரசு பள்ளி ஒன்றில் சேர்த்துக்கொண்டான். படிப்பும் வயதும் ஏறஏறதான், உடலில் வளர்ச்சி இல்லை என்பது தெரிந்துப்போனது. அம்மா இரவில் ரமணன் உறங்கியபின், அவனது நெஞ்சில் தடவிக்கொடுத்தபடியே அழுதுக்கொண்டிருப்பாள். பள்ளியில் பிள்ளைகள் ரமணனுக்கு “சித்திரக் குள்ளன்” என்று பெயர் வைத்து அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஆசிரியர்கள் கூட “குள்ளா” என்றே அவனை அழைத்தார்கள். ரமணன் உள்ளுக்குள் நொந்துப்போனான். விளைவு, பள்ளிப் படிப்பு பாதியிலேயே நின்றுப்போனது.

தன் வீட்டை சுற்றியிருந்த தன் உயர சிறுவர்களுடன் ரமணன் சேர்ந்துக்கொண்டான்.வருஷம் வருஷம் அவனுடன் சுற்றிய சிறுவர்கள் வளர்ந்துக்கொண்டே போக, ரமணன் அடுத்தடுத்த சிறுவர்களை தேடிக்கொண்டே போனான். இன்னொரு பக்கம் அம்மாவுக்கும்உடலில் தளர்வு கூடிக்கொண்டேப்போனது. அதனால், ரமணன் ஏதேனும் வேலைக்கு சேர்ந்தால்தான் குடும்பம் பிழைக்க முடியும் என்பது உறுதியானது. அத்தருணத்தில், ஊருக்கு வெளியே சர்கஸ் குழு ஒன்று வந்திறங்கியது. ரமணனை சர்கஸ் பார்க்க கூட்டிச்செல்வதாக சொல்லி அங்கு அழைத்துப்போனஅம்மா, நல்ல விலைக்கு அவனை பேசி விற்றுவிட்டாள். பெத்த பாசமாதலால்கொஞ்சம் கண்ணீரும் விட்டாள்.

ரமணனுக்கு அப்போது பதினாறு வயது. வெளியில் திரிந்தே வளர்ந்து பழக்கப்பட்ட ரமணனுக்கு சர்கஸ் சூழல் ரொம்பவும் தொந்தரவாக இருந்தது. எந்நேரமும் அங்கு சாண வாடை அடித்துக்கொண்டே இருக்கும். அதோடு, அங்கிருந்த பலரும் நிரம்ப சாராயம் குடித்தார்கள். சிலருக்கு பொடிப்போடும் பழக்கம் இருந்தது. அதனால், துவக்கத்தில் ரமணனால் அவர்களுக்கு அருகிலேயே செல்ல முடியவில்லை. யானைகள், குதிரைகள், குரங்குள், ஒட்டகங்கள் என்று எல்லா காட்டு விலங்குகளின் சாணைத்தையும் பொறுக்கி அகற்றும் வேலை சில மாதங்களுக்கு ரமணனுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. சர்க்கஸில் இருந்த மனிதர்கள் பலரும் வடமொழியில் பேசுபவர்கள் என்பதால், மிருகங்களிடம் ரமணனுக்கு ஒரு நெருக்கம் உண்டானது. ரமணனே கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட விலங்குப்போலதான் சர்கஸில் இருந்தான். சர்கஸ் மேனேஜர் ரமணனிடம், “சீக்கிரம் ஹிந்தி கத்துக்கோ, நீ கயித்து மேல ஏறியாகனும்..” என்று சொல்லியிருந்தார். சர்கஸில் கோமாளி வேடம் கட்டுகின்ற சிலருடன் ரமணனால் லேசாக பழக முடிந்தது. அவர்களும் ரமணனின் உயரமே இருந்துதான் பிரதான காரணம். அவர்களில் ஒருவன்தான் ஜாக்கி. வயது ஐம்பதை தொட்டிருக்கும். ஜாக்கிக்கு கொஞ்சமாக தமிழ் தெரிந்திருந்தது. அவன் மூலமாக கொஞ்சம் ஹிந்தியை ரமணன் கற்றுக்கொண்டான்.

“ஜாக்கி” என்பது அவனுக்கு சர்கஸ் மேனேஜர் வைத்த பெயரென்றும், மொயின் கான் என்பதுதான் அவனது உண்மையான பெயரென்றும் ரமணன் அதன் பின்பாக அறிந்துக்கொண்டான். ஜாக்கியை மொயின் கானாக ரமணனால் சிந்தித்துப்பார்க்க முடியவில்லை. தனக்கும் ஒருநாள் இதுபோல பெயர் மாற்றம் நடைபெறலாம் என்று ரமணன் உள்ளுக்குள் நிச்சயித்துக்கொண்டான்.

ஓரளவுக்கு ரமணன் ஹிந்தி பேசி தேர்ந்த பின், ஜாக்கியின் மூலமாகவே சிற்சில வித்தைகள் அவனுக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டது. கூடாரத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த தொலைக்காட்சியில் சார்லி சாப்ளினின் திரைப்படங்களை அவனுக்கு போட்டுக்காண்பித்தார்கள். சாப்ளினின் உடல் மொழியை பழக்கிக்கொள்ளும்படியும் சொல்லியிருந்தார்கள். ரமணனின் இதனை ஒரு சோதனையாக கருதி விரைவாக கற்றுக்கொண்டான். ஜாக்கி அந் நாளில் ரமணனுக்கு ஒரு ஆசானாகவே மாறியிருந்தான். முடிவில், அவனுக்கும் வேடம் கட்டப்பட்டது. அரிதாரம் பூசப்பட்ட தனது முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தவன், அதில் ரமணனின் சாயல் ஏதேனும் மிச்சமிருக்கிறதா என்று துழாவித்துழாவிப் பார்த்தான்.

அந்தரத்தில் தொங்கும் கட்டையை பிடித்துக்கொண்டு, மற்றொருபுறத்திலிருந்து தொங்கிக்கொண்டு வருபவனின் கையை தாவிப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்க வேண்டும். மீண்டும் இன்னொரு கட்டைக்கு தாவ வேண்டும். அப்படியே அந்தரத்தில் தாவித்தாவி பல்வேறு சாகசங்களையும் செய்ய வேண்டும். நொடி நழுவினால் உயிர் போய்விடும் என்கின்ற நிச்சயத்தில், ரமணன் துவக்கத்தில் பயத்திலேயே எல்லாவற்றையும் செய்துக்கொண்டிருந்தான். சற்று தள்ளி அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் ஆராவாரம் செய்து குதூகலித்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்துப்பார்த்துதான் தனது பயத்தை போக்கிக்கொண்டான். நாளாக நாளாக, கைதட்டலும், ஆரவாரமுமே ரமணனுக்கு போதையாகிப்போயின. பிறருடைய கொடுந்துயரம் மற்றவருக்கு பெரும் கேளிக்கையாக மாறிவிடுவதுதான் வாழ்க்கையின் ஆகப்பெரும் முரண் இல்லையா?

ரமணம் அதே சர்கஸ் குழுவோடு ஊர் ஊராக சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். ஹிந்தியும் அவனது இன்னுமொரு தாய்மொழிப்போலவே மாறியிருந்தது. சர்கஸில் வேலை பார்க்கிற எல்லோரும் அவனுக்கு சகாக்களாக மாறியிருந்தார்கள். அவனது சர்கஸ் குழு நாடு முழுவதும் கூடாரமடித்தது. ரமணின் பெயரும் அப்போது “ஜிம்மி” என்று மாறியிருந்தது. இப்படியாக நகர்ந்துக்கொண்டிருந்த ரமணனின் வாழ்க்கையில், எதிர்பாராதவிதமாக துர் சம்பவம் ஒன்று நிகழ்ந்தது.

அந்தரத்தில் கட்டையை பிடித்து தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஜாக்கி காட்சி நடந்துக்கொண்டிருந்தபோதே கை நழுவி கீழே விழுந்தான். அடியில் விரிக்கப்பட்டிருந்த வலையையும் மீறி அவனது தலை தரையில் மோதியதில் ரத்தம் கசியத்துவங்கியது. பார்வையாளர்கள் இதனால் அதிர்வடையும் முன்பே, ஜாக்கியை அங்கிருந்து தூக்கிச்சென்றுவிட்டு, காட்சியை தொடர்ந்து நடத்தினார்கள். ஜாக்கியின் உடலை கூடாரத்திற்கு தூக்கி செல்லும் முன்னரே அவனது உயிர் பிரிந்துவிட்டிருந்தது. ரமணன் அவனது பாதத்தின் அருகே அமர்ந்து உடல் புடைத்து அழுதுக்கொண்டிருக்க, சர்கஸ் கூடாரத்தினுள் இருந்த பார்வையாளர்களின் பெருத்த கரகோஷம் அவன் காதில் விழுந்தது.

சில தினங்களுக்கு பிறகு, தன் அம்மாவை பார்க்கப்போவதாக சொல்லி மேனேஜரிடம் கொஞ்சம் பணம் வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு வாரத்தில் திரும்பி வருவதாக சொல்லி ஊருக்கு கிளம்பினான். ரமணனை சர்கஸில் சேர்த்துவிட்ட பின்பான ஆறு வருடங்களில் ஒருமுறைக்கூட அவனது அம்மா அவனை காண வரவில்லை என்பது அவனது மனதில் சுமையாக அழுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அம்மா இன்னும் உயிரோடு இருப்பாளா இல்லையா என்பதில்கூட அவனுக்கு சந்தேகமிருந்தது. அம்மா பிழைத்திருந்தால், அவளோடே இருந்துவிடுவது இல்லையெனில் மீண்டும் சர்கஸுக்கு சென்றுவிடுவது எனும் தீர்மானத்தில் அவளை தேடிச் சென்றான்.

ஜிம்மி என்று பெயர் மாற்றப்பட்டிருந்த ரமணன், தனது அம்மா முன்பிருந்த வீட்டிலிருந்து காலி செய்துக்கொண்டு நந்தம்பாக்கத்தில் குடியேறிவிட்டாள் என்பதை ஊரார் மூலம் தெரிந்துக்கொண்டான். அம்மா உயிரோடு இருக்கிறாள் என்பதே அவனுக்கு கொஞ்சம் சந்தோசத்தை உண்டாக்கியது. நந்தம்பாக்கம் அங்கிருந்து கொஞ்சம் தூரத்தில்தான் இருந்தது. நடந்து செல்வது என்ற தீர்மானித்து, நடக்க துவங்க, சாலை நீண்டுக்கொண்டேப்போனதாகபட்டது அவனுக்கு. அம்மா இப்போது தன்னை பார்த்தால், என்ன நினைப்பாள்? அரவணைத்து வீட்டிற்குள் சேர்த்துக்கொள்வாளா? அல்லது வாசலிலேயே நிறுத்தி திருப்பி அனுப்பிவிடுவாளா? குழப்பம் கூடிக்கொண்டே போனது ரமணனுக்கு. உடல் புழுங்கி வியர்வை கிளம்பியிருந்தது. சாலையின் ஓரமாக நின்று தனது சட்டையை மாற்றிக்கொண்டான். அம்மாவை சந்திக்கும்போது பார்க்க பொலிவாக தெரிய வேண்டும் என அவனுக்கு ஏனோ அக்கணத்தில் தோன்றிற்று.

நந்தபாக்கத்தில் வேம்புலி அம்மன் கோவிலை ஒட்டிய நீண்ட சந்தொன்றில் இருந்தது ரமணின் அம்மா வசித்துவந்த வீடு. உள்ளே நாற்பதை கடந்த ஆள் ஒருவர் இருந்தார். தன்னை ரமணன் அவரிடம் அறிமுகம் செய்துக்கொண்டதும், உள்ளே அழைத்து தண்ணீர் கொடுத்து உபசரித்தார்.

“சர்கஸ்லே லீவு எல்லாம் கொடுக்குறாங்களா..?”
“இல்ல சார்.. நான் ஆறு வருஷமா சர்கஸ் கொட்டாவ விட்டு வெளிய எங்கயும் போகல.. அதான்.. ஒரு வாரம் இருந்துட்டு வரேன்னு வந்தேன்..” என்றான் ரமணன் நெளிந்தபடியே.
“அட.. அதுக்கென்னப்பா.. எவ்ளோ நாளு வேணும்னாலும் தங்கிக்க..”
அவர் யாரென்று புரியாமல் ரமணன் விழித்தான்.
“என்ன சாருன்னுலாம் கூப்பிடாதப்பா... சங்கடமா இருக்கு.. நான் இப்போ உங்க அம்மாகூடதான் இருக்கேன்.. ஒரு ரெண்டு வருஷமா...” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ரமணன் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தார். அவனது முகத்தில் ஈயாடவில்லை. அருவருப்புடன் அவரை பார்த்தான். அதனை கண்டுக்கொண்ட அந்த மனிதர்,
“நீ ஒன்னும் தப்பா நினைக்காத.. ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஒத்தாசையா இருக்கிறதுதான.. ஆனா.. சும்மா சொல்லக்கூடாது உங்க அம்மாவுக்கு உம்மேல கொள்ள பிரியம்.. அடிக்கடி உன்ன பத்தியே பேசிகிட்டு இருப்பா...”

ரமணனுக்கு தன் அம்மாவை ஒருவர் அப்படி ஒருமையில் அழைப்பது சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. கிளம்பி அங்கிருந்து சென்றுவிடலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. நீண்ட தூரம் பயணம் செய்துவந்து அம்மாவை பார்க்காமல்போனால் அந்த பாவம் உள்ளுக்குள் இருந்தபடியே இருக்கும் என்று பட்டதால், நிதானத்துடன் காத்திருந்தான். இனிவிட்டால் ஒருபோதும் தன் அம்மாவை சந்திக்க முடியாமலேயே போய்விடலாம் எனும் பயமும் அவனை பிடித்து நிறுத்தியது.

அரை மணி நேரம் கடந்திருக்கும். அவனது அம்மா தலையில் கூடையை சுமந்துக்கொண்டு வீட்டினுள் வந்தவள், ரமணனை பார்த்ததும் உடல் அதிர தரையில் அவன் முன்னால் முழங்காலிட்டு மன்னிப்பு கோரும் விதமாக தேம்பித்தேம்பி அழுதுவிட்டாள். ரமணனுக்கு கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டது. ரமணனின் அம்மாவின் கணவர் செய்வதறியாது எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டார். அம்மாவும் மகனும் அன்றைய பொழுதில் உருகி உருகி அழுதார்கள். ரமணன் இனி அம்மாவுடனேயே இருப்பதாக முடிவு செய்துக்கொண்டான்.

ரமணனின் அம்மாவுடன் சமீப காலமாய் சேர்ந்திருக்கும் அந்த மனிதர் அருகில் இருந்த ஒரு கட்டிடத்தில் கொத்தனாராக பணி செய்துக்கொண்டிருந்ததால், வீட்டில் சோற்றுக்கு பஞ்சமில்லாமல் இருந்தது. ரமணன் அப்பகுதி சிறுவர்களுடன் சேர்ந்துக்கொண்டு புதிதாக உருவாகியிருந்த கிரிக்கெட் அணிக்கு கேப்டனாக பொறுப்பேற்றுக்கொண்டான். மீண்டும் ரமணனுக்கு மனதில் உற்சாகம் கிளம்பியது. தினமும் காலையில் அவனது அணியினர் கையில் மட்டையையும், பந்தையும், ஸ்டம்பு குச்சிகளையும் சுமந்துக்கொண்டு கிளம்பி விடுவார்கள். ரமணனுக்கு இவ்விளையாட்டினால் பெரும் சந்தோசம் உண்டாகியிருந்தது.சாப்பிடவும், இரவில் உறங்கவும் மட்டுமே வீட்டிற்கு அவன் வந்துக்கொண்டிருந்தான். அதுவும் இரவில் வீட்டின் வாசலிலேயே பாய் விரித்துப்படுத்துக்கொள்வான். நட்சத்திரங்களும், தெரு நாய்களும், ரோட்டோரம் படுத்துறங்கும் மாசிலாமணி தாத்தாவும் அவனுக்கு சினேகிதர்களாக மாறியிருந்தார்கள்.

இரவில் அலையும் தெரு நாய்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஒன்றோடு ஒன்று எப்போதும் தொடர்பிலேயே இருக்கும். யாராவது தெரியாத மனிதர்கள் தெருவினுள் நுழைந்தால் முதலில் எதிர்படும் நாய் குரைக்கத்துவங்கிவிடும். உடனே மற்ற நாய்களும் விழிப்புக்கொண்டு பதிலுக்கு குரைக்கும். பின்னாலேயே பின் தொடர்ந்து வரும். தெரிந்த மனிதர்கள் யாரேனும் அப்போது அடையாளம் தெரிந்தால் சட்டென்று குரைக்கும் வேகத்தை கூட்டி, புதிய மனிதரை பழையவரிடம் காட்டிக்கொடுக்கும். முதலில் எதிர்படும் நாய்தான் சிக்கலே. அதை கடந்துவிட்டால்போதும். நாய்கள் புதியவரை காட்டிக்கொடுக்கும் பழக்கப்பட்ட மனிதராக ரமணன் மாறியிருந்தான்.

அதோடு, கிழவர் மாசிலாமணி சொல்கின்ற கதைகளும் அவனுக்கு அந் நாட்களில் ஆறுதல் அளித்துக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தன. ரமணனின் தாய்போல அல்லாமல், மாசிலாமணி தனது மகனை பொறுப்புடனேயே வளர்த்துவிட்டார். பள்ளிக்கல்வியை முழுமையாக முடித்துவிட்டிருந்த அவன் ஏதேனும் உத்தியோகத்திற்கு சென்று வாழ்க்கையை சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்வான் என்று நம்பியிருந்தார். ஆனால், மாசிலாமணியின் மகன் அவரது நம்பிக்கைக்கு மாறாக, செயின் அறுப்பு வழக்கொன்றில் சிக்கி சிறைக்கு சென்றுவிட, மாசிலாமணி நிலைகுழைந்துப்போனார். தொடர்சியாக அவரது மகன் சிறைக்கு செல்வதும், வெளியே வருவதும், தலைமறைவாக சுற்றுவதுமாக தன் நாட்களை கடத்திக்கொண்டிருந்தான். மாசிலாமணி இதனால் உடலளவில் சோர்ந்துப்போனார். வலிப்பு நோய் வேறு வந்துவிட்டிருந்தது. மனமும் உள்ளுக்குள் ஒடுங்கிக்கொண்டே போனது. ரமணன் மாசிலாமணியின் கதைகளை தினமும் கேட்டுக்கேட்டு தன் வாழ்க்கை இந்தளவிற்கு மோசமடையவில்லை என்று உள்ளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

கிரிக்கெட் விளையாட்டின்போது கிடைத்த சிநேகம் ஒன்றினால், திரைப்படத்தில் நடிக்கும் வாய்ப்பு ரமணனுக்கு கிடைத்தது. ஒரு குழந்தைக்கு டூப் போட அழைத்திருந்தார்கள். கிடைத்த வாய்ப்பை சரியாக உபயோகித்துக்கொண்ட ரமணன், படப்பிடிப்பு முடிந்ததும் அத்திரைப்படத்தின் இயக்குனரிடம் தான் சர்கஸில் வேலை செய்ததைப்பற்றி சொன்னான். அதோடு, தனக்கு ஹிந்தி தெரியும் என்றும் போட்டு வைத்தான். உடனே, ஆச்சர்யப்பட்டு அவனது வீட்டு விலாசத்தை உதவி இயக்குனரிடம் குறித்துக்கொள்ள சொன்னதோடு அடுத்தடுத்த திரைப்படங்களில் நடிக்க வாய்ப்பு தருவதாகவும் உறுதியளித்தார்.
“எப்படி கொற நாள ஓட்டப்போறான்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன்.. கடவுளா பாத்து நல்ல வழிய காட்டிட்டாரு.. எம்மகன் சினிமா ஸ்டாரா வந்துட்டான்..” உள்ளம் பூரித்துப்போய் தெரிந்தவர் தெரியாதவர் என்று எல்லோரிடமும் சொல்லிவைத்தாள் ரமணனின் அம்மா. ரமணனுக்கும் சினிமாவில் நடிப்பது சந்தோஷத்தை கொடுத்தது. தொடர்ச்சியாக சில திரைப்படங்களில், ரமணனுக்கு நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. பிரபல நகைச்சுவை நடிகர் ஒருவரின் கையாளாக நிறைய படங்களில் நடித்தான். அந்த பிரபல நடிகர் ரமணனை எட்டி உதைப்பதும், பளாரென்று அறைவதுமாகவே இருப்பார்.

“குப்பைத் தொட்டி சைசில் இருந்துக்கொண்டு” என்று ரமணனை பார்த்து அந்த நடிகர் சொல்லும்போதெல்லாம் திரையரங்கில் பார்வையாளர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். இவ்வாறாக, ரமணன் சினிமா ஸ்டாராக ஊரில் வலம்வந்துக்கொண்டிருக்க, ரமணனின் அம்மா அவனுக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தாள். பல ஊர்களில் தேடி அலைந்தும், ரமணனை ஏற்றுக்கொள்கின்ற பெண்ணை அவனது அம்மாவால் கண்டுக்கொள்ள முடியவில்லை. தேடித்தேடி அவள் சோர்ந்துப்போனதும், ரமணனே தனக்கு திருமணத்தில் உடன்பாடில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். திருமணம் செய்துக்கொண்டால், தனது சுதந்திரம் பறிபோகும் என்று ரமணன் உதட்டளவில் சொன்னாலும், உள்ளுக்குள் துணை தேடும் ஆசை அவனுக்கும் இருந்தது. ஆனால், நிஜம் அவனது எண்ணத்தை பொசுக்கிக்கொண்டிருந்தது.

நாட்கள் நகரநகர சினிமாவில் ரமணனின் முகம் சலித்துப்போய்விட்டிருந்தது. வாய்ப்புகளும் குறைந்துப்போயின. ரமணன் வேறு தொழிலை தேட வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான்.
சிறிது காலத்திலேயே அவனது அம்மாவும் செத்துப்போனாள். அவளது மரணம் ரமணனை பெரிதாக உலுக்கிவிட்டிருந்து. புதிய அப்பா, புதிய அம்மா யாரேனும் கிடைப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் ரமணனை தனியே விட்டுவிட்டு எங்கோ சென்றுவிட்டார்.

அதன்பிறகான நாட்களில், ரமணனின் நிலைப்பற்றி யாருக்கும்எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லைவில்லை. உதிரிகளை தின்று செரித்து நாளும் வளர்ந்துவரும் நகரத்தின் அடர்த்தியில் சிறுப்புள்ளியாக எங்கோ மறைந்துப்போயிருந்தான். கற்ற வித்தைகள் அவனுக்கு கைக்கொடுத்திருக்கலாம். கால்போன திசையில் ஊரூராக சுற்றியலைந்திருக்கலாம். சர்கஸ் கூடாரத்திற்கே திரும்பியிருக்கலாம். எப்படியோ, உங்களுக்கு சித்திரக்குள்ளனாக, சர்கஸ் கோமாளியாக, ஜிம்மியாக, நாய்களின் சிநேகிதனாக, கிழவர் மாசிலாமணியின் தோழராக, திரைப்பட ஸ்டாராக, கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டானாக என ஏதாவதொரு வகையில் அறிமுகமாகியிருக்க வாய்ப்பிருக்கும் ரமணன் ஜவுளி கடை வாசலில் நின்று வேஷம் கட்டி காசு கேட்க துவங்கி ஏழு மாதங்கள் ஆகிறது.

திருவிழா நேரமென்பதால், அன்றைய நாளில் ஜவுளி கடையில் கூட்டம் மிகுதியாகவே இருந்தது. ரமணன் அங்குமிங்குமாக அலைந்து சேஷ்டைகள் புரிந்து ஐந்து பத்து என்று சேர்த்துக்கொண்டிருந்தான். மிக யதார்த்தமாக  அவ்வழியே பயணித்த ரமணனை அவனது திரைப்பட நாட்களில் பழக்கமாகியிருந்த உதவி இயக்குனர் ஒருவர் கண்டுக்கொண்டது தற்செயல் நிகழ்வுதான். கடை வாசலில் நின்றிருந்த சைக்கிள் ஒன்றை உருட்டிக்கொண்டுப்போன சிறுவனின் முன்னால் நின்று வித்தை புரிந்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான், ரமணனை அவர் அடையாளம் கண்டுக்கொண்டார். அவனை கண்ட நிமிடத்தில் அந்த உதவி இயக்குனருக்கும் ஏனோ உள்ளுக்குள் உற்சாகம் உண்டானது. அந்த சிறுவன் ரமணனின் சேஷ்டைகளை துளியும் தாட்சண்யப்படுத்தாது, விடுவிடுவென விரைந்து ஓடினான். உதவி இயக்குனர் ரமணனை நெருங்கி, அவனது தோளின் மீது கை வைத்தார். அதிர்ந்து பின் திரும்பியவன், அவரை அடையாளம் காணாது குழம்பி நின்றான்.

“என்ன தெரியலையா.. நான்தான் ‘விக்கிரமாதித்யன்’ படத்துல உதவி இயக்குனரா வேலை செஞ்சேனே.. டைரக்டர் கூட என்கிட்டதான் உங்க முகவரிய வாங்கிக்க சொன்னாரு...” என்றார்.
அவரது முகத்தை கூர்ந்து கவனித்த ரமணன், அடையாளம் கண்டுக்கொண்ட திருப்தியில், தனது இடக்கையால் தலையில் கவிழ்த்திருந்த தொப்பியை உயர தூக்கியபடியே, வலக்கையால் அவரது கரங்களை இறுக பற்றிக்கொண்டான்.

“இப்ப எப்படி இருக்கீங்க.. பாத்து ரொம்ப வருஷம் இருக்கும்ல...”
“நான் சந்தோஷமா இருக்கேன் சார்.. சினிமா பக்கம்லாம் இப்போ போறது இல்ல.. இந்த மாதிரி வேஷம் கட்டிட்டு இருக்கேன்..” என்று சொல்லியபடியே, ஜவுளி கடைக்கு வந்துக்கொண்டிருந்த ஜனங்களை ஓரக்கண்ணால் அவ்வப்போது பார்த்தபடி இருந்தான். அவனது தொழிலை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்று, “சரிண்ணே... வேலையா இருக்கீங்க.. இன்னொரு தரம் வந்து சந்திக்கிறேன்..” என்று அந்த உதவி இயக்குனர் சொல்ல, அவரது கரத்தை மேலும் பலமாக பிடித்துகொண்டவன், “இன்னொருதரம் நீங்க வரும்போது இங்க இருப்பனான்னு தெரியல சார்... ஒன்னும் பிரச்சன இல்ல... வாங்க ஓரமா போய் பேசுவோம்...” என்று சொல்லி, அருகில் இருந்த டீக்கடைக்கு அவரை அழைத்துச்சென்றான்.
அந்த டீக்கடை அவன் வழக்கமாக சென்றுவரும் இடமாததால், அவனை பார்த்ததுமே இரண்டு டீ மேசைக்கு வந்துச் சேர்ந்தது.

“அப்புறம் நீங்க என்ன சார் பண்றீங்க...?” என்று கேட்டான்.
“நானும் இப்போ சினிமாவுல இல்லண்ணே... விக்கிரமாதித்யன் படத்துக்கு அப்புறம், மூனு படங்கள்ல அசோசியேட் டைரக்டரா வேலை பாத்தேன்.. அப்புறம் சரியா வாய்ப்பு எதுவும் அமையல.. ஊர்பக்கம்போயி செட்டில் ஆகிட்டேன்.. இப்போ சென்னை வந்தது சொந்தரங்க விசேஷத்துக்காக. உங்கள இவ்ளோ நாள் கழிச்சு இங்க பாப்பன்னு நினைக்கல..” என்று சொன்னார்.

ரமணனுக்கு அவர்மேல் பரிவு உண்டாகியிருக்க வேண்டும். சில நொடிகள் மெளனமாக அவரது கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பின் சகஜ நிலைக்கு திரும்பியபடி,
“சரி விடுங்க சார்... அதெல்லாம் என்ன பண்ண முடியும்.. அவனவனுக்கு என்ன எழுதி வச்சிருக்கோ அதான் நடக்கும்... என்ன பாருங்க.. உங்கள மாதிரியா இருக்கு என்னோட வாழ்க்க.. என்ன பலபேரு மனுஷனாவே நெனக்கிறது இல்ல.. மனுஷங்க பார்வைக்கு தகுந்த மாதிரி நாம நம்மல மாத்திக்க வேண்டியதுதான் சார்.. நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க கடவுள் உங்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கைய கொடுப்பாரு...” சொல்லிவிட்டு மூச்சை இழுத்து விட்டான்.

“நான் இப்போ எதையும் நெனக்கிறது இல்லண்ணே... நீங்க இவ்ளோ நாள் என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்க.. கடைசியா பாத்தப்போ.. அவசரஅவசரமா எங்கயோ ஷுட்டிங்ல இருந்து ஓடுனீங்க... அதுக்கப்புறம் உங்கள நான் பாக்கவே இல்ல...” என்று அவரை கூர்ந்து நோக்கினேன்.

சில நொடிகள் எதோயோ யோசித்த ரமணன், “ஆமா சார்.. நான் சினிமாவுல நடிச்சதே அம்மாவ சந்தோஷப்படுத்ததான் சார்.. அவங்களே போனதுக்கு அப்புறம்.. சினிமாவெல்லாம் எதுக்குன்னு உதறித்தள்ளிட்டு, கொஞ்சம் காலம் தள்ளுவண்டி கடை ஒன்னுல வேலை பாத்தேன் சார்.. அப்புறம் மெக்கானிக் ஷெட்டு, மாவு மில்லு, மளிகைக்கடைன்னு வாழ்க்க ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு... புதுபுது இடம்.. புதுபுது மனுஷங்கன்னு எதையெல்லாமோ அனுபவிச்சிட்டு, இப்போ இங்க வந்து நிக்கிறேன்... காலம் ஓடினதே தெரியல... வயசு நாற்பது ஆகிடுச்சு.. பள்ளிக்கூடத்துல சித்திரக்குள்ளான்னு கூட படிச்ச பசங்க கூப்பிட்டது இன்னும் நெனவிருக்கு.. இப்போ குள்ள தாத்தான்னு பசங்க கூப்பிடுறாங்க...” பேச்சினை உடைத்து, ரமணன் நினைவெனும் பெரும் பாதையில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் நீர் திரண்டது. முகம் துடிக்க தனக்கு எதிரில் இருந்த மனிதரையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நினைவு முழுமையாய் அவனிடமிருந்து  பிசகியிருந்தது. பின் அவனாக இயல்புக்கு திரும்பி, “ஆனா.. இவ்ளோ அடிப்பட்ட பிறகும், இன்னைக்கும் சிலர் என்னப்பாத்து உடம்பு வளையாம ஒரே எடத்துல நின்னு சம்பாதிக்கிறான் பாருன்னு சொல்லும்போது என்னமோபோல இருக்கும் சார். மனுஷங்களுக்கு ஒருத்தன வச்சு எவ்ளோ விளையாடினாலும் திருப்தியே உண்டாகாது சார். திரும்பத்திரும்ப அவன எட்டி உதைச்சுக்கிட்டே இருப்பாங்க..” என்று நா தழுதழுக்க நிறுத்தியவன், “நீங்க என்ன நினைவு வச்சு வந்து பேசுனதுக்கு ரொம்ப சந்தோசம் சார்.. என்னைய எப்பவும் மறந்துடாதீங்க... உங்க பிள்ளைகளுக்கு என் கதைய சொல்லுங்க ரொம்ப வேடிக்கையா இருக்கும்..” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் சட்டையிலிருந்து சில்லறையை எடுத்து டீக்கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு, கடைசியாக ஒருமுறை அவரைப்பார்த்து கண் சிமிட்டிவிட்டு ஜவுளிக்கடை கூட்டத்தினிடையே கரைந்து மறைந்தான். அவர் சில நொடிகள் ரமணனையே நினைத்துக்கொண்டு அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார். ரமணனின் நினைவு மனதில் அலையலையாக எழுந்து அவரை இம்சித்துக்கொண்டிருந்தது.

ரமணன் நிரந்தரமாக இல்லாவிடினும், இன்னும் சொற்ப தினங்களுக்கு நகரின் பிரபலமான ஜவுளி கடையின் வாசலில்தான் நின்றிருப்பான். தலைக்கு அழகாய் குல்லாய் மாட்டிக்கொண்டு, முகத்தில் பவுடரை அப்பிக்கொண்டு, வண்ணவண்ண கோடுகள் வரைந்திருக்கும் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு போவோர் வருவோரிடம் புன்னைகைத்து காசு கேட்கும் ரமணனை நீங்கள் ஒருமுறையேனும் பார்க்கக்கூடும். அவனது துருத்திக்கொண்டு நிற்கும் உதட்டை பார்க்கப்பார்க்க உங்களுக்கு சிரிப்பு பீறிடும். இடுங்கிய கண்களை பார்த்தவுடன் அவனை சீண்ட தோணும். உயரமும் இல்லாதவன் என்பதால், உங்களால் எளிதாக அவனை காயப்படுத்திவிட முடியும். ஆனால், வனப்புமிக்க இந்த நகரத்தில் உங்களது கேளிக்கைக்ளுக்கும் கொண்டாட்டங்களுக்கும் புதிதுபுதிதாக உதிரி மனிதர்கள் நாளும் கிடைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் என்பதாலும், ரமணன் போதுமானவரையில் சித்திரவதைகளை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான் என்பதாலும், வயதும் மனமும் தளர்ந்து மரணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதாலும் அவனுக்கு உங்களது கருணையை பரிசளிக்க விரும்பாவிட்டாலும், பரிகசிக்காமல் இருக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கையை மட்டும் உங்கள் முன்வைக்கிறேன். 

நந்தலாலா சிறுபத்திரிகையில் வெளியானது...

தனி மனிதன் பாதுகாப்பானவன், கும்பல் மோசமானது – அடியாள் நூல் குறித்து! – ராம் முரளி

2007-ஆம் வருடம் என நினைக்கின்றேன். எனது வீட்டின் மிக அருகாமையில் இருக்கும் பாரதி விளையாட்டரங்கத்தில் சுதந்திர தின நிகழ்ச்சிகள் வெகு வி...