Friday, 3 October 2014

நாய்குட்டி..!!!


மெரினா கடற்கரையை ஒட்டிய சாலையில், என் அறை செல்லும் பேருந்தை எதிர்பார்த்து தனியே நின்றிருந்தேன். எப்போதும் கூட்டம் மிகுந்திருக்கும் அச்சாலையில், அன்று ஞாயிறுக்கிழமை என்பதால் கூடுதலாக பரபரப்பு கூடியிருந்தது.

இருபுறமும் விரையும் சாலையை பிரிக்க நடுவத்தில் எழுப்பப்பட்டிருந்த சிறு தடுப்புச் சுவருக்கு மத்தியில் என்னைப்போலவே தனியே நின்றிருந்த நாயொன்று என் கண்ணில் பட்டது. நிம்மதியற்ற பரிதவிப்புடன் விரைவாக சாலையை கடந்துவிடும் முனையில் அது அல்லாடிக்கொண்டிருந்தது.

ஒவ்வொருமுறை அது தன் கால்களை ஊன்றி முன் விரைய துவங்கும்போதும், அலறியபடியே குறுக்கே பாயும் ஏதோவொரு வாகனம் அதனை அச்சுறுத்தி அங்கேயே சில நிமிடங்கள் நிற்க வைத்திருந்தது. காற்றில் ஊடாடும் தன் வாலினை விலக்கி, தனக்கு பின்னால் இருள் அப்பிக்கிடைக்கும் சிறு சந்தினை நடுக்கத்துடன் கூர்ந்து ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் சாலையை கடக்க முயன்றது. தன்னருகில் காதில் ஹெட் போன் சொருகிக்கொண்டு நின்றிருந்த ஒருவனையும் ஒருமுறை புருவம் உயர்த்தி பார்த்தது.

நான் அந்த நாயினை சில நிமிடங்கள் கண் கொட்டாமல் நோட்டமிட்டேன். அது பாதுகாப்பாய் மறுகரை சேர்ந்துவிட வேண்டுமென உள்ளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். அப்போது, மிக இயல்கபாக, சாலையில் வாகனங்களுக்கிடையே ஒரு சிறு வெளி உருவாக, சட்டென்று உதட்டை சுழித்து அந்த நாய்க்கு மட்டுமே புரியக்கூடிய வகையில் சமிஞ்சை ஒலி எழுப்பினேன். நாய்க்குட்டி அதனை உணர்ந்து, சாலையை குறுக்காக பாய்ந்து, என்னைருகில் வந்து நின்று தன் வாலினை குழைத்தபடியே சின்னதாக ஒரு ஆட்டம் போட்டது.


நாய்குட்டி பத்திரமாய் வந்துவிட்டதன் நிம்மதியில் நானிருந்தபோது, எதிர்பாராத வகையில், தன் நாவினால் என் கால்களை நக்கிவிட்டு, யாரையோ நீண்ட நேரம் காக்க வைத்துவிட்டதன் அவசரத்தில் என்னிடமிருந்து பாய்ந்து கிளம்பியது. நான் சில நொடிகள் தன்னிலை இழந்து அங்கேயே நின்றிருந்தேன். சில தினங்களாக இறுகிக்கிடந்த என் மனம் லெகுவானதாக உணர்ந்தேன். நான் மிருதுவாகி இருந்தேன்.