Thursday, 17 July 2014

Elena - அழகுக்கும் அழுக்குக்குமிடையே தேய்பவள்


2011ல் வெளிவந்த Elena எனும் Andrey Zvyagintsev இயக்கிய படத்தை நேற்றிரவு பார்த்தேன். Andrey Zvyagintsev சமகால ரஷ்ய சினிமாவின் போக்கை தீர்மானிக்கும் இயக்குனர்களுள் முக்கியமானவர். அவரது the return படத்தை முன்பே பார்த்திருக்கிறேன். எதையும் அதிகமும் விளக்கிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்காமல், மென்மையான காட்சிநகர்வுகளின் மூலமாகவும், புறச் சூழலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தும் தனது கதையாடலை நிகழ்த்துபவர். “நான் எனது திரைப்படங்களின் மூலமாக சொல்ல விழைகிற அல்லது அதில் பொதிந்துள்ள செய்திகளை பற்றி விரிவுரை கொடுத்துக்கொண்டிருக்க விரும்பவில்லை” எனும் Andrey Zvyagintsev காட்சிகளில் கூட்டும் இறுக்கத்தின் வாயிலாக எளிதாக தனது திரைக்கதையை நகர்த்திச் சென்றுவிடுகிறார்.

அவரது இரு படங்களிலுமே ஒவ்வொரு சட்டகமும் அதிக அழுத்தம்கூடியதாகவும், அழகியல் ரீதியாக வியப்பளிக்கும் விதத்திலும் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதிலும் The Return படத்தின் மழைக்காட்சிகளும், அதனை நீல ஒளியால் பதிவு செய்திருந்த விதமும், எனக்களித்திருந்த பார்வை அனுபவம் அலாதியானது.

Elena சமகால மாஸ்கோ நகரில் நிலவும் இரு வேறான வாழ்க்கை முறையினை சமநிலையற்ற மனம் கொண்ட பெண்ணொருத்தியை பிரதானமாகக் கொண்டு ஆராய்கிறது. ஆடம்பரமும், சிக்கல்களற்ற சொகுசான வாழ்வும் நிரம்பியிருக்கும் பகுதிக்கும் வேலையின்மையும், அழுக்கும், சுரங்க தொழிற்சாலைகளும் பரவிக்கிடக்கும் பகுதிக்குமான பாலமாக அப்பெண்ணை படம் முன்னிருத்தி நகர்கிறது. படம் நெடுகிலும், வசனங்களை அதிகம் பிரயோகிக்காது Elenaவாக  நடித்திருக்கும் Nadezhda Markinaவின் முகத்தில் மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பாவங்களின் மூலமாகவே, அவரது மனத் தத்தளிப்பை இயல்பாக நமக்கு விளக்கிவிடுகிறார்கள்.

முதற்காட்சியில் Elena வாழும் வீட்டினுள் இரவு வடிந்து, வெயில் இறங்கும் காட்சி ரம்மியமான ஒன்று. பரபரப்பற்ற காட்சி தாவல்களற்ற இப்படத்திற்கு பார்வையாளனை ஆயத்தப்படுத்தவும் அக்காட்சி பெரிதும் துணை புரிகிறது. ரொம்பவும் மெதுவாக நகரும் படம்தான், ஆனாலும் ஒரு நாவல் வாசித்த அனுபவத்தை எனக்களித்தது Elena. வாய்ப்பிருக்கும் நண்பர்கள் அவசியம் பார்க்கவும்.