Skip to main content

அழகு அங்கிருந்தது..!!


விரைவாக கண் விழித்துவிடுகின்ற காலை நேரங்களில் ஆழ்வார்திருநகரில் உள்ள பெரியார் பூங்காவின் சிமெண்ட் பெஞ்சில் உடலை சரித்து எவ்வித பரபரப்புமின்றி அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பது வழக்கம் எனக்கு. காக்கையின் கரைச்சலும், மெல்ல உதிரும் இலைகளும், குழுமியிருக்கும் சிறுவர்களும் எல்லாவற்றையும் விட உள் நிலவுற பேரமைதியும் நான் ரொம்பவும் விரும்புகின்ற சூழலை இயல்பாய் எனக்கு கொடுத்துவிடுகின்றன. எப்போதுமே மனித இயக்கம் உயிர்ப்போடு இயங்கும் அந்த பூங்காவில் காலை நேரத்தில் சிலர் அதீத ஒழுங்குடனும், வெளி விவரங்களில் துளி கவனமின்றியும் காலில் கான்வாஸை அணிந்துக்கொண்டு உலாவிக்கொண்டிருப்பதை பார்க்க ரொம்பவே அழகாக இருக்கும். நம்மை பொறுத்த அளவில் உடலில் துருத்துக்கொண்டு நிற்கும் நான்கைந்து எலும்புதுண்டுகளையே பத்திரப்படுத்தி பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளதால் இத்தகைய விபரீதமான பரீட்சைகளில் இறங்கும் எண்ணம் துளிக்கூட இல்லை. வெறுமனே வேடிக்கை பார்ப்பதே சுகம்.

இன்றும் அழகாய் இருந்த எல்லோரையும், எல்லாவற்றையும் மெளனமாக ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று எங்கிருந்தோ அலறும் ஒரு சிறுவனின் குரல் அந்த அமைதியை குலைத்து என்னை திடுக்கிட செய்தது. அந்த சத்தம் பூங்காவிற்கு தொடர்பில்லாதது என்பதால் சிறிய குழப்பத்துடன் சுற்றும்முற்றும் தலையை திருப்பி பார்த்தேன். ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. எல்லோரும் வழக்கம்போலவே தலையை தொங்கப்போட்டபடி வாக்கிங் சென்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். சில நொடிகள் கடக்க.. மீண்டும் அதே சிறுவனின் அலறல் காதுகளை அறுத்தெடுத்தது. அது நிச்சயமாக சிறுவனின் குரல்தான் என்பதில் துளி சந்தேகமும் இல்லாத்தால், விருட்டென்று எழுந்து பூங்காவை ஒரு சுற்று சுற்றி வந்தேன். எல்லாமே வழமை மாறாமல் இயல்பாய் நடந்துக்கொண்டிருக்க, சிறுவர்கள் விளையாடும் பகுதியில் ஆறேழு வயதுடைய ஒருவன் உதட்டில் ரத்தம் சொட்ட அலறிக்கொண்டிருந்தான்.
சீசா கம்பியில் இடித்துக்கொண்டதில் அவனது மேலுதடு பொத்துக்கொண்டு, அதில் இலேசாக ரத்தம் கசிந்துக்கொண்டிருந்தது.

உடன் வந்திருந்த அவனுடைய, அவனை விட இரு வயது அதிகமான அவனது அண்ணன் மட்டும் செய்வதறியாமல் அவனது உதட்டை தன் விரலால் தடவியபடி விழிந்துக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது சுற்றி வட்டமடித்துக்கொண்டிருப்பதில் யாருமே அவனை தலை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. ஓரிருவர் மட்டும் அவனை திரும்பி அசட்டையாக எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாமல் பார்த்தும், வெறுமனே ஜடம் போல, செக்கை இழுக்கும் மாட்டைப்போல திரும்ப திரும்ப அந்த பூங்காவை சுற்றுவதிலேயே அதிக கவனமாக இருந்தார்கள்.

அந்த சிறுவனுக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்ததில் அவனது உதட்டிலிருந்து ரத்த கசிவு நின்றது. அத்தனை அழகான, வெண்மையான முகம் அவனுக்கு. முகத்தில் மண்ணோடு சேர்ந்து படிந்திருந்த அவனது கண்ணீர் அவனது முகத்துக்கு பொறுத்தமில்லாமல் என்னவோபோல இருந்தது. அவனை எப்படியாவது சிரிக்க வைத்துவிட வேண்டுமென்று முகத்தை கோணல்மானலாக சுருக்கிக் காட்டினேன். துளி சிரிப்பில்லை அவன் முகத்தில். எனக்கும் இதுப்போன்ற சேட்டைகளை நேர்த்தியாக செய்ய வராததால் கொஞ்சம் அவமானமாகிவிட்டது.

அவனை தூக்கி எனக்கு பக்கத்தில் உட்கார வைத்துவிட்டு என்ன செய்யலாம் என தொடர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது இரு தினங்களுக்கு முன்பு ஜெயக்குமார் அண்ணன் வற்புறுத்திப் பார்க்க வைத்த ”சபாபதி” படத்தின் நினைப்பு புத்தியில் தட்டியது. அந்த படத்தில் வரும் ரயில் ஜோக்கை “ரயில் சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்து புறப்பட்டு குப்குப்குப்குப்” என்று அவனுடைய அண்ணனுக்கு இழுத்து விரித்து சொன்னதும் அவன் சட்டென்று சிரித்துவிட்டான். அண்ணன் சிரித்ததும், தம்பிக்கும் சிரிப்பு லேசாக அரும்பத் தொடங்கியது. அடுத்து “IN THE CITY OF ATHUR ALL CATS ARE RATS” என்று டி.ஆர்.ராமசந்திரனை போலவே உடலை நெளித்து, தலையை சாய்த்து சொல்ல தம்பி வெடித்தே சிரித்துவிட்டான். அந்த சிரிப்பில் ஒரு பெரு மகிழ்வு இருந்தது. எங்களை யாரேனும் கவனிக்கிறார்களா என்று லேசான கூச்சத்துடன் பூங்காவை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்தேன். எல்லாமும் அதே ஒழுங்குடனும், கட்டுக்கோப்புடனும் முன்பு நடந்தபடியே ’நடந்து’க்கொண்டிருந்தது. ஏனோ முதல் தடவையாக எனக்கு அந்த ஒழுங்கில் அழகிருப்பதாய் படவில்லை. அந்த தம்பியின் பிரகாசமான சிரிப்பில் மட்டுமே அப்போது அழகிருந்தது.

Popular posts from this blog

காட்ஃபாதர் பேசுகிறார்...! பிரான்சிஸ் ஃபோர்ட் கப்பாலோ நேர்காணல் தமிழில்: ராம் முரளி

காட்ஃபாதர் திரைப்படத்தினை இதுவரையிலும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட முறையாவது பார்த்திருப்பேன். ஒருபோதும் அப்படம் எனக்கு துளி சலிப்பையும் ஏற்படுத்தியதில்லை. வசீகரமான மாய கனவொன்றில் நுழைந்து சிறிது நேரம் உலாத்திவிட்டு மனமொப்பாது மீண்டும் இயல்புக்கு திரும்பும் உணர்வே ஒவ்வொருமுறை காட்ஃபாதரை பார்த்து முடிக்கும்போதும் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. “ஒரு திரைப்படம் முடிவடைகின்றபோது, அதன் மைய கதாப்பாத்திரத்திடமிருந்து விடைபெறுதல் என்பது மிகவும் துன்பகரமானது” என்ற புகழ்பெற்ற இயக்குனர் ஒருவரின் மேற்கோள் காட்ஃபாதர் திரைப்படத்துக்கு மிக கச்சிதமாக பொருந்தும். காட்ஃபாதராக திரையில் நடமாடிய மர்லன் பிராண்டோவின் சிறுசிறு அசைவுகளும் என்னை பெரிதும் வசீகரித்திருக்கிறது. மிகப்பெரிய மாஃபியா கும்பலொன்றின் தலைவனாக அறிமுகமாகி, தன் குடும்பத்தின் மீதான அன்பினால் இறுதியில் தனது கட்டுறுதி குலைந்து சிறுபிள்ளைப்போல அழுகின்ற பிராண்டோவின் முகம் இப்போதும் நினைவில் தங்கியுள்ளது. அல் பாசினோ – ராபர்ட் டி நிரோ என்ற மிகச்சிறந்த இரு நடிகர்களை அடையாளம் காட்டிய காட்ஃபாதர் திரைப்படம் உலகின் மிக முக்கியமான பல இயக்குனர்களையும் அதிக தாக்கத்து…

மெல்வில் எனது கடவுள் - ஜான் வூ தமிழில்: ராம் முரளி

குப்ரிக்கின் திரைக்கலை! – ஸ்காட் பெக்ஸ் தமிழில்: ராம் முரளி

1999ல் ஸ்டான்லி குப்ரிக் மரணத்தை தழுவி விட்டபின்பும், இதுவரையிலும் இருபது படங்களிலாவது அவருடைய பெயர் டைட்டில் கார்டில் தொடர்ந்து விழுந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது. உலகின் எண்ணற்ற இயக்குனர்கள் தங்களின் திரைப்படங்களின் மூலமாக தொடர்ந்து அவருக்கு நன்றி செலுத்திக்கொண்டும், அவரைப்பற்றிய படங்களை இயக்கிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள். அவரது திரைபாணி ஏற்படுத்திய வீரியமிக்க தாக்கத்தால், பல இளைஞர்கள் அவரது புகழை உலகம் முழுவதும் இன்றும் பரப்பி வருகிறார்கள். அவருடைய இறுகலான குறும்புத்தனம் நம்மை ஆடம்பர உணவகங்களுக்கும், சண்டைகளற்ற போர் அறைகளுக்கும், வான் வெளிக்கும் அழைத்து சென்று பரவசமடையவும், பதைபதைத்து நடுங்கவும் செய்திருக்கின்றது.

சினிமா சார்ந்த உரையாடல்களில் தவிர்க்கவியலாத, என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் புகழை அடைந்திருக்கிறது அவருடைய பெயர். பாரம்பரியமிக்க வணிக சினிமாவிலிருந்து முற்றாக விலகி அதிகம் சர்ச்சைக்குரிய சவாலான களங்களை மிகுந்த மேதமையுடன் கையாண்டு வரலாற்றில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் அழியா புகழை அடைந்திருக்கிறார் ஸ்டான்லி குப்ரிக்.

எல்லாவற்றையும் உற்று நோக்குங்கள…