Saturday, 21 September 2013

உங்கள் குடும்பத்துக்காக சில மணிநேரம் ஒதுக்குங்கள்!

(GIVE TIME TO YOUR FAMILY எனும் தலைப்பில் நெட்டில் வாசித்த இந்த ஆங்கிலச் சிறுகதை எனது மனதை முழுமையாக கவ்விக்கொண்டது. அப்போதே இதனை மொழிப்பெயர்க்க வேண்டுமென்று முடிவு செய்திருந்தேன். இப்போதுதான் சமயம் வாய்த்தது. நம் குடும்பம் செப்டம்பர் மாத இதழில் வெளியாகிறது)


எங்களது 21 வருடத் திருமண வாழ்க்கைக்கு பிறகு, முதல் முறையாக எனது மனைவி, நான் வேறொரு பெண்ணுடன் இரவு உணவை சுவைத்துவிட்டு, திரைப்படத்திற்கும் அவளை அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமென்ற வினோதமான கோரிக்கையை முன்மொழிந்தாள். “ நான் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன், ஆனால் அந்த பெண் என்னை விடவும் உங்களை அதிகமாக நேசிக்கிறாள். உங்களோடு ஒரே ஒருநாள் இரவு உணவையும், ஒரு திரைப்படத்திற்கும் செல்ல விரும்புகிறாள் “. எனது மனைவி சிபாரிசு செய்த அந்த பெண் வேறு யாருமல்ல, எனது தாய்தான்.

எனது அப்பா  இறந்துவிட்ட இந்த 19 வருடங்களில் அவள் தனியாகவேதான் வசித்து வருகிறாள். பலமுறை அவளை சந்தித்து வர வேண்டுமென்று நினைத்ததுண்டு. ஆனால், அதீதமான எனது வேலை பளுவாலும், மூன்று பிள்ளைகளுக்கு தகப்பனாகிவிட்ட பொறுப்புணர்ச்சியாலும், என்னால் என் அம்மாவை பல வருடங்களாகவே சந்திக்க முடியவில்லை. என்னுடைய இயலாமையை என் மனைவி சுட்டிக்காட்டியதும், முதல்வேலையாக என் அம்மாவுக்கு ஃபோன் செய்து நாளை நாம் இருவரும் ஒன்றாக இரவு உணவை சாப்பிடப் போகிறோம் என்றேன். இந்த எதிர்பாராத நிகழ்வால், வியப்படைந்த என் அம்மா “ஏன், எதுவும் தவறாக நடந்துவிட்டதா” என்றாள் அப்பாவியாக.

என் அம்மாவைப் பொறுத்தவரை இரவு நேரங்களில் வருகின்ற எதிர்பாராத அழைப்புகள் கெடுதலின்  அறிகுறிகள். “இல்லை அம்மா, உன்னோடு சிறிது நேரம் எந்தவித நிபந்தனையுமின்றி கழிக்க விரும்புகிறேன். நாளை இரவில் நாம் இருவர் மட்டுமே சந்திக்க போகிறோம்“ என்றேன். “இதுதான் என்னுடைய சமீப காலங்களில் மிகவும் மகிழ்ச்சியான தருணமாக இருக்க முடியும்“ அம்மாவின் நெகிழ்வான குரலில் பூரிப்பு பூத்துக் குலுங்கியது.

மறுநாள் மாலையில் என்  அம்மாவை அழைத்துச் செல்ல, அவளது இல்லத்திற்கு சென்றிருந்தேன். மிக நீண்டக் காலவெளிக்கு பிறகு என் அம்மாவை சந்தித்ததால் என் மனம் நிலைகொள்ளாமல் தடுமாறியது. என் வருகைக்காக தன் வீட்டு வாசலில் நின்றிருந்த அம்மாவின் முகத்திலும் அந்த உணர்வெழுச்சியைப் பார்க்க முடிந்தது. தன் கடைசி திருமண நாளில் அவள் அணிந்திருந்த அதே ஆடையை அணிந்துக்கொண்டு, மிக அழகாகவே அம்மா அப்போது காட்சியளித்தாள். அவளது முகத்தில் மகிழ்ச்சி அரும்பியது.
நகரத்தின் மையத்தில்  இருக்கும் அழகான, எளிமையான உணவு விடுதி ஒன்றிற்கு நாங்கள்  சென்றிருந்தோம்.

என் அம்மா எனது கைகளை பற்றிக்கொண்டாள். பல வருடங்களாக விடுப்படிருந்த உறவு மீண்டும் அத்தருணத்தில் புதுபிக்கப்பட்டதாக இருவரும் உணர்ந்தோம். அந்த உணவு விடுதியின் அதிகத் தொந்தரவு இல்லாத ஒரு மூலையில் இருவரும் அமர்ந்துக்கொண்டோம். என் எதிரில் ஒரு மெனு கார்ட் இருந்தது. அம்மாவால் பெரிய எழுத்துக்களை மட்டுமே படிக்க முடியும் என்பதால், நான்தான் அந்த மெனு கார்டை படிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு பண்டமாக என் கண்கள் அந்த மெனு கார்டில் மேலிருந்து கீழாக ஊர்ந்துக்கொண்டிருக்க, சட்டென்று நிமிர்ந்து என் அம்மாவைப் பார்த்தேன். குறும்புத்தனமான சிரிப்புடன் என்னையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், “ நீ சிறியவனாக இருந்தபோது, நான்தான் இதனை எல்லாம், உனக்கு படித்துக் காண்பித்தேன் “ என்றாள் அசடுவழிய. “அதற்குதான் இப்போது கைமாறு செய்கிறேன், இது என்னுடைய முறையல்லவா” என்று பதிலளித்தேன்.

அன்றைய நாளில் நாங்கள் இருவரும் எண்ணற்றவைகளை பரிமாறிக்கொண்டோம். சமீப காலத்தில் நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகள், கடந்தகாலத்தின் எச்சங்கள் என நேரம் போனதே தெரியாமல் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். திரைப்படத்திற்குக்கூடப் போக முடியாத வண்ணம், எங்களை விட்டு அகலாமல் அந்த தருணம் எங்கள் மனங்களில் அடியில்
நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டது.

அவளை அவளது வீட்டில் விடும்போது “இன்னொரு முறை நீ அழைத்தால், நிச்சயமாக வருவேன்“ என்றாள். “கண்டிப்பா” என்று உறுதியளித்துவிட்டு எனது வீட்டிற்கு திரும்பினேன்.  “உங்களுடைய இரவு உணவு எப்படி இருந்தது” இந்த அற்புதமான தருணத்தை எனக்கு உருவாக்கிக்கொடுத்த  பெருமிதத்தோடு என் மனைவி கேட்டாள். “என் எதிர்பார்ப்புக்கும் மேலாக, மிகவும் மகோன்னதமாக இருந்தது” என்றேன்.

அதன்பிறகு சில நாட்களில்  என் அம்மா இருதய அடைப்பால்  இறந்துவிட்டாள். எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில், அவளது துர் மரணம் நிகழ்ந்துவிட்டதால் ஒரு மகனாக நான் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளைக்கூட என்னால் செய்ய முடியவிலை. என் அம்மா இறந்திருந்த ஓரிரு தினங்களில் எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்திருந்தது. அந்த கடிதத்தோடு நானும், என் அம்மாவும் உணவருந்திய உணவு விடுதியிலிருந்து பெறப்பட்ட ரசீது ஒன்றும் இருந்தது. அந்த கடிதம் இறப்பதற்கு சில நாட்களுக்கு முன் என் அம்மா எழுதியது. அதில் “ நான் இந்த பில்லிற்கு முன்னதாகவே கட்டணம் செலுத்திவிட்டேன், இது உனக்கும், உன் மனைவிக்கும். இந்த கடிதம் உன்னை அடையும்போது நான் இருக்கலாம், அல்லது இல்லாமலும் போகலாம். எனினும் உன் மீதான என் காதல் அழியாது. நாம் இருவரும் உணவருந்திய அந்த மகிழ்ச்சிகரமான மாலை பொழுதை என்றென்றும் மறக்க மாட்டேன். எனக்காக சில மணி நேரங்களை உன் பரப்பரப்பான பணி அட்டவணைக்கு இடையே ஒதுக்கியதற்காக உனக்கு கோடி நன்றிகள் மகனே “
காதலின் உன்னத அலையை  நான் அந்த நொடியில் உணர்ந்துக்கொண்டேன். அன்பான மகிழ்ச்சிகரமான நமது குடும்பத்தை தவிர உலகில் வேறெதும் முக்கியமானது இல்லை. நமது குடும்பத்துடன் சில மணி நேரங்கள் எவ்வித வேற்று சிந்தனைகளுமின்றி செலவழிப்பதன் மூலமாகவே நமது வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.