Tuesday, 6 August 2013

“ எதுவும் லேசு பட்ட தொழில் இல்லைங்! “


கிட்டதிட்ட 90 அடிகளுக்கு மேல் மண்ணில் வேர்விட்டு நிற்கும் தென்னை மரமொன்றில் தன் கால்களையும் கைகளையும் பிணைந்தபடிப் பல்லியைப்போல ஊர்ந்து ஏறி, தேங்காய்களை பறித்து கீழே வீசிக்கொண்டிருந்தார் 59 வயதை கடந்த ஆறுமுகம் . வெற்று உடலுடன் வியர்வை வழிய சுமார் அரைமணி நேரத்தில் ஏராளமான தேங்காய்களை பறித்து தள்ளிய பின் மரத்திலிருந்து இறங்கும் போது இரண்டு முறை லேசாக சறுக்கியவர் பின் சுதாகரித்து மெல்ல மண்ணில் கால் பதித்த பின்பும் அவரது உடல் நீண்ட நேரம் நடுங்கிய படி இருந்தது.

கோவை பேரூரை  அடுத்த செட்டிபாளயத்தில்  வாழ்ந்து வரும் இவர்  தனது சிறு வயது முதலாகவே  இந்த கரணம் தப்பினால்  மரணம் எனும் இத் தொழிலை ஏற்று செய்து வருகிறார். இது அவருடைய பரம்பரை தொழில். இந்த செட்டிபாளையம் ஊரே ஒரு காலத்தில் இந்த தொழிலை தான் பிரதானமாக செய்துக் கொண்டிருந்தது. கோவை மாவட்டத்துக்குள் எங்கு தென்னை மரம் ஏற ஆள் வேண்டும் என்றாலும் அவர்களின் முதல் சாய்ஸ் செட்டிபாளையமாக தான் இருக்கும். முன்பு பல குழுக்களாக இயங்கி விஸ்தாரமாக விளங்கிய இத் தொழில் உயிர் பயத்தின் காரணமாகவும் , பிறத் தொழில்களின் வளர்ச்சிக் காரணமாகவும் தற்போது நலிந்து விட்டது. எனினும் எனக்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஒரு சிலர் மட்டும் இந்த தொழிலை விடாமல் பிடித்து வருகிறார்கள்.
      
வியர்வையில்  குளித்திருந்த ஆறுமுகம்  தன் உடலை வெயிலுக்கு  காட்டியவாறே நம்மிடம்  பேசத் துவங்கினார். “  அது எப்பன்னு சரியா நெனவில்லிங்க , ஆனா அப்பாரு காலத்திலிருந்தே , அவர் கூட தொணையா மரம் ஏற போயிடுவானுங். அப்போலாம் இந்த ஊர்ல எல்லோருமே இந்த தொழில் தானுங் செஞ்சிக் கிட்டு இருந்தாங்க. இப்போப்போல ஓட்டு வீடுகள் எல்லாம் அப்போ கிடையாதுங் , ஊர் முழுமையும் தென்னை மரம் மட்டுந்தானுங் நெறஞ்சிருக்கும். அது அடியில தான் குடிசை போட்டு மக்கள் குடும்பம் நடத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க. அதுனால எங்க ஊர் பிள்ளைகளுக்கு விளையாட்டே மரம் ஏறுறது தானுங்.
      
எங்க  அப்பா ஜி.டி.நாயுடு தோட்டத்துல  தானுங் வேலை பாத்துக்கிட்டு  இருந்தாரு. நான் என்னோட  சின்ன வயசுல பாதி நாள்  அந்த தோட்டத்துல தானுங்  சுத்திக்கிட்டு இருப்பேன். பள்ளிக்கூடத்துக்கு எல்லாம் போகலைங். அப்பா மரம் ஏறி கீழ வீசும் தேங்கா எல்லாத்தையும் நான் தான் சேகரிச்சு வச்சிருப்பேன் . அப்புறம் அப்பா கீழ இறங்கியதும் ரெண்டு பேரும் சேந்து தேங்காய உரிப்போம். ஆனா அப்பா ஒவ்வொரு முறை மேல ஏறும் போதும் எனக்கு மனசுக்குள்ள படபடன்னு அடிச்சிக்கும் , பேர் தெரிஞ்ச கடவுள் எல்லாத்தையும் வணங்கிக்கிட்டே இருப்பேனுங் ( சிரிக்கிறார் ) , இப்போ எனக்கும் இதுவே தொழிலா அமைஞ்சிடுச்சு , ஆனா கீழ நின்னு கடவுள வேண்டத்தான் யாரும் எனக்குனு இல்ல “

தனக்கு பிறந்த  பிள்ளை, கண்விழிக்கும் முன்பே  இறந்ததையும் , 2 மகள்களுக்கு திருமணம் முடித்து வைத்து புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்ததையும் , மனைவியும் இவரை தனியாக விட்டு விட்டு மரித்துப்போனதையும் சொல்லி லேசாக கண் கலங்கிய பின் , கண்களை தன் சட்டையில் துடைத்துவிட்டு மீண்டும் தொடர்கிறார் “ அப்பாரு காலத்துக்கு அப்புறம் நானும் இந்த தொழிலையே ஏத்துக்கிட்டேனுங். என்னோட தோஸ்த்களும் நானுமா ஓடி ஓடி இந்த கோவை முழுவதும் தென்னை மரம் ஏறிக்கிட்டு இருந்தொமுங். சமயத்துல கேரளா கூட போயிருக்கோமுங். ஆனா இதுல பாருங்க , வருஷத்துல ஆறு மாசம் தான் தேங்காய் காய்க்கும். நமக்கு ஒரு தேங்காய் பறிச்சு அதை உறிச்சும் கொடுத்தா தான் ஒரு தேங்காய்க்கு ரெண்டு ரூபா கிடைக்கும் , அதனால் ஆறு மாசத்திலேயே அடுத்த ஆறு மாசத்துக்கும் சேத்து நாங்க உழைக்க வேண்டியிருக்கும்.
        
பெரும்பாலானவங்க  சீசன் இல்லாத ஆறு மாசத்துல , வேற தொழில்ல இறங்கிடுவாங்க  , அப்படி போக ஆரம்பிச்சவங்க  தான் இப்போ வருஷம் முழுவதும்  வேற தொழிலையே செய்துகிட்டு  இருக்காங்க. ஏதோ என்ன போல  ஒருத்தர் ரெண்டு பேரு  தான் இந்த தொழில்ல மிச்சம்  இருக்கோம். இதுவும் லேசு பட்ட தொழில் இல்லைங், இதுல பல மரணங்கள் நடந்திருக்கு , நானும் ரெண்டு மூனு தடவ கீழ விழுந்திருக்கேனுங் , ஆனா எனக்கு பெருசா ஒன்னும் ஆகலைங் , இந்த தொழில் பண்றவங்களுக்கு இன்னொரு சிக்கல் இருக்குதுங் , யாரும் நம்பி பொண்ணு கொடுக்க மாட்டாங்க , ஏன்னா கரணம் தப்பினா மரணம் இங்குற மாதிரி இந்த தொழிலு , எனக்கே ஏக பட்ட தள்ளு முள்ளுக்கு அப்புறம் தான் திருமணம் நடந்ததுங்.
     
என்னோட  தொஸ்த்கள் எல்லாம் பல  தடவ என்ன வேற தொழிலுக்கு  வா ன்னு கூப்பிட்டு இருக்காங்க , ஆனா நமக்கு என்னுமோ  தெரியலைங் , இந்த மரத்தோட  ஒரு பிடிப்பு உண்டாகிடுச்சிங்.  அத விட்டுட்டு போக முடியல. இப்போ வயசு 59 ஆச்சுங்க , சாகரப்பையும் இந்த மரத்த கட்டிப்பிடிச்சிகிட்டே சாகணும் னு ஆசை படுறேனுங். ஏன்னா என் குடும்பம் எப்பவோ என்ன தனியா விட்டுட்டு போயிடிச்சுங் , ஆனா இந்த தென்னை மரங்கள் தாங்க நம்மள இன்னைக்கு வரைக்கும் தாங்கி பிடிச்சிக்கிட்டு இருக்கு “ என்று சொன்னவர் தன் காலில் தல கயிறு ஏன் சொல்லப்படும் ஒரு கயிற்றை கட்டிக்கொண்டு அடுத்த மரத்தை நோக்கி நகர்கிறார்.

நன்றி: என் விகடன்