Tuesday, 13 August 2013

BARAN (மழை)!!!

childrens of heaven , color of paradise போன்ற மகத்தான திரைப்படங்கள் இயக்கிய ஈரானிய இயக்குனரான மஜித் மஜிதியின் BARAN திரைப்படத்தை பார்த்தேன். ஆஃகான் அகதியான கதாநாயகிக்கும் ஈரான் இளைஞனுக்குமான மென்மையான காதலை மிகவும் கவித்துவமாக பேசுகிறது இப்படம். 



படத்தின் துவக்கத்தில் கதாநாயகியை ஆண்போல சித்தரிக்கிறார்கள். ஏனெனில், அகதிகளை பணிகளில் நியமிப்பதும், குறிப்பாக பெண்களை பணியில் அமர்த்துவதும் ஈரானில் சட்டவிரோதம் என்பதால், கதாநாயகி ஆண்போல உடையணிந்து பணிக்கு செல்கிறாள்.  அங்கு நாயகனும், அவளும் அடிக்கடி சண்டையிட்டுக் கொள்கிறாள். அவள் பெண் என்றும், குடும்ப வறுமையின் காரணமாக இத்தகைய கரடுமுரடான பணியை மனம் ஒவ்வாமல் செய்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதையும் உணர்ந்ததும், நாயகனின் அவள் மீதான கோபம் காதலாக மாறுகிறது.  அதன்பின், படம் நெடிகிலும் கதாநாயகி கடினமான வேலைகளை செய்யும்போது தொலைவில் கதாநாயகன் கண்களில் காதலை சுமந்துக்கொண்டு இயலாமையோடு அவளை வெறித்து பார்த்தபடி உருகும் காட்சிகள் மனதை பிசைகின்றன. 

இறுதிக்காட்சியில் தன் குடியுரிமையை விற்று அந்த பணத்தை அவளின் தந்தையிடம் தன் முதலாளி கொடுத்ததாக சொல்லிவிட்டு அவர்கள் தாங்கள் சொந்த ஊரான ஆஃகானுக்கு கிளம்பும்போது ஏக்கத்தோடு அவளையே பார்த்தபடி நிற்கையில் ஈரான் மண்ணில் தனக்காக விட்டுசென்ற அவளின் காலடி தடத்தை பார்த்து அவளின் காதலையும் , அவளின் சூழ்நிலைகளையும் உணர்ந்தவாக புன்னகைத்தபடி நிற்க படம் முடிவடைந்து திரை இருள்கிறது. 

இந்த படத்தில் கதாநாயகிக்கு ஒரு வசனம் கூட இல்லை , தன் சமூக நிலையால் வாழ்க்கையோடு போராட வேண்டிய நிர்பந்தத்தையும், அவன் மீதான தன் காதலையும் கண்களாலேயே உணர்த்திவிடுகிறாள். குறிப்பாக, இறுதிக் காட்சியில் அவளது காலடித் தடத்தை மழை அழிக்கும்போது பிண்ணனியில் வழியும் அஹ்மத் பெஜ்மரின் இசை மனதை கலங்கடிக்கிறது. அதேபோல, நாயகியை பெண் என்று உணரும் காட்சியும், அவள் பணியிலிருந்து விரட்டப்பட்டதும் அவளது நிழல் பதிந்த இடங்களை தொட்டு வருடி நெகிழும் காட்சிகளும் மனதுக்குள் பசுமையான நினைவுகளை கிளறச் செய்பவை. BARAN என்றால் ஈரானில் மழை என்று பொருள். பெரு மழையில் நனைந்த பரவசத்தை நிச்சயம் உணர முடிகிறது.