Monday, 15 July 2013

எளியோரின் குறுநகை

கட்டுமான பணி நடந்துக்கொண்டிருந்த ஓரிடத்திற்கு சென்றிருந்தேன். அங்கே அரை டவுசரை வயிற்றுக்கும் மேல் ஏற்றிக்கொண்டு மும்முரமாக வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த ஒரு தாத்தாவைப் பார்த்தேன். அவரை எல்லோரும் மோதிரத் தாத்தா என்று அழைத்தது புதிதாக இருந்தது. அவரை நெருங்கி " ஏன் தாத்தா, உங்கள இவங்க மோதிரத் தாத்தான்னு சொல்றாங்க? " என்றேன். சட்டென்று வாய்ப்பொத்தி சிரித்தவர் " அத, இவ சொல்லுவா " என்று தன் மனைவியின் பக்கம் கைக் காட்டினார். உடனே அவரது மனைவியான அந்தப் பாட்டி " அத ஏன்பா கேக்குற, கல்யாணமான புதுசில ஒரு மோதிரம் வாங்கித்தான்னு, இந்தாளுகிட்டக் கேட்டேன், தே வாங்கித்தாரேன், தா வாங்கித் தாரேன் இழுத்தடிச்சு இழுத்தடிச்சு அது ஆச்சு நாப்பது வருஷம், போன திருவிழாவுல ஒன்னு வாங்கியாந்தாரு, அந்த மோதிரம் மோதிர விரலுக்குப் பத்தல, சரின்னு நடுவிரலுக்கு மாத்தினேன், அதுக்கும் பொருந்தல, அப்படியே கட்டைவிரலு, ஆள்காட்டி விரலு, சுண்டு விரலுன்னு மாத்தி மாத்தி போடுறேன், ஒரு விரலுக்கும் பொருந்தல, ஒரு விரலுக்கும் பொருந்தாத இந்த மோதிரத்த வாங்கித்தர இவருக்கு நாப்பது வருஷமாச்சு, சரியான மோதிரத் தாத்தா " என்று பாட்டி குலுங்கிக் குலுங்கி சிரிக்க, சிமென்ட்டையும், மண்ணை கலக்கும் வேலை (மண்ணடிகிறது என்பார்கள்) செய்யும் அந்த தாத்தா அவரது மனைவியிடம் " மண்ணடிச்சுக்கோங்க, மண்ணடிச்சுக்கோங்க " என்றார். " என்ன " என்று பாட்டி மீண்டும் குரலை உயர்த்த " மன்னிச்சுக்கோங்கன்னு சொன்னேன் " என்றார் அசடுவழிய. உடனே பாட்டி " அதான் காலையிலிருந்து மண்ணடிக்கிறியே " என்று மீண்டும் கவுண்டர் கொடுக்க, அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்த பணியார்களும் கொல்லென சிரித்தார்கள்.