Monday, 15 July 2013

இளையராஜாவின் ' பால்நிலாப் பாதை '



சுயசரிதை பாணியில் ராஜா சார் எழுதியுள்ள பால்நிலாப் பாதை எனும் புத்தகத்தை இன்று வாசித்து முடித்தேன். எல்லோரையும் போலவே நானும் ராஜா சாரின் வெறித்தனமான ரசிகன் என்பதால் இசைக்கு அப்பால் ரத்தமும் சதையும் பிணைந்த அந்த மெளன மனிதரின் வாழ்வை அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நீண்ட நாட்களாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பால்நிலாப் பாதை ராஜா சாரின் முழுமையான சுயசரிதை அல்ல. அங்குமிங்குமாக தனக்கு அவ்வப்போது தோன்றிய சம்பவங்களை கால வரிசையின்றி தொகுத்து சுவைபட எழுதியுள்ளார். ஆனால் ராஜா சாரை முழுமையாக இதில் நாம் அறிந்துக்கொள்ள முடியும். சிறுவயதுகளில் மூங்கில் ஈத்தையில் தானே துளையிட்டு புல்லாங்குழலை உருவாக்கி பண்ணையபுரத்தின் வீதிகளில் ஊதித் திரிந்ததிலிருந்து துவங்கும் பால்நிலாப் பாதையில்தான் எத்தனை ஏமாற்றம், துயரம், துரோகம். ரொம்பவும் மண்ட கர்வம் பிடிச்ச மனிதர் என்றும் நாம் மிக சாதாரணமாக சொல்லிவிடுகிறோம், ஆனால் அவர் கடந்து வந்த கரடுமுரடான பாதை அவருடைய கர்வத்தை நியாயப்படுத்தவே செய்கிறது. ஏலக்காய் தோட்டங்களில் தன் குடும்பம் பட்ட அவலங்கள், சென்னை வந்த புதிதில் நாள் கணக்கில் பசியோடு கிடந்தது, அண்ணன் பாவலர் மீதான அளவு கடந்த பாசம், எம்.எஸ்.வி. மீதான பற்று, யுவனின் சிறு வயது நினைவுகள், நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனின் மரண செய்தி உண்டாக்கிய தாள முடியாத துயரம் என்று ராஜா சாரின் நினைவுகள் புத்தகம் நெடுகிலும் விரவிக் கிடக்கிறது. வெற்றி பெற்றவர்களை மட்டுமே போற்றும் இந்த உலகம் தன்னை அச்சுறுத்துவதால்தான் எல்லாரிடமிருந்தும் ஒதுங்கியே இருப்பதாக சொல்லும் இந்த எளிய மனிதரின் எழுத்தில் வரிக்கு வரி தத்துவம் சொட்டுகிறது. நாம் வாசிக்க, தரிசிக்க, வழிபட நிறைய இருக்கிறது ராஜா சாரின் பால்நிலாப் பாதையில்.