Thursday, 21 September 2017

சிறுகதை: குதிரையோட்டி – ராம் முரளி ஓவியங்கள்: Andre Kohn




நீண்ட கனவொன்றை துண்டித்துக்கொண்டு சபரி தன் படுக்கையிலிருந்து திடுமென எழுந்தமர்ந்தான். எவ்வளவு நேரமாக படுக்கையில் விழுந்துகிடந்தோம் என்கின்ற நிச்சயமேதுமில்லாமல் அவ்வறை ஒளி முழுவதையும் இழந்துவிட்டு இருளினுள் சரண் புகுந்திருந்தது. ஒளியின் பிரவாகம் (அ) வெளிச்சமும் நிழலும் மாறிமாறி உரசிக்கொள்ளும்போது எழுகின்ற வெப்பம் (அ) குளிர்ச்சியை கொண்டு காலக்கணக்கீடுகள் எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகிறது எனும் விந்தை புரியாது சபரி குழப்பமுற்றிருந்தான். வெளியே பெய்துக்கொண்டிருந்த அடர் மழையின் சாரல் ஜன்னல் வழியே மெல்லிய பனிக் கோடுகளாக உள்பக்க சுவரில் வழிந்துக்கொண்டிருந்தது. தலைக்கு மேலே சுழன்றுக்கொண்டிருந்த மின் காற்றாடி மழைக்கு குழைவாய் ஒத்திசைத்து அவ்வறையில் குளிர் நிரப்பியபடியிருந்தது. சபரி மெல்ல தன் கண்களை திறந்து சுற்றுமுற்றும் ஒருமுறை பார்த்தான். அங்கு அவனை தவிர்த்து வேறு ஒருவரும் இல்லாததால், அவ்வறை இயக்கமற்று உயிர் சலனமேதுமின்றி சவம்போல நின்றிருப்பதாய் பட்டது அவனுக்கு. மழையின் இரைச்சல் அவன் காதுகளில் விழுந்தபடியிருந்தாலும், அவனால் திடமாக எதையும் உணர முடியாதிருந்தது. அவன் தன் வசம் முழுவதுமாக இழந்திருந்தான். கண்களை சுற்றிலும் ஊசியால் குத்தப்படுவதைப் போன்ற வலியையும், நரம்புகள் கூரிய கத்தியினால் சீவப்படுவதைப் போன்ற வாதையையும், உடல் அதிகம் குளிர்ந்து கனமின்றி லகுவாக இருப்பதையும் மட்டுமே அவனால் புரிந்துக்கொள்ள முடிந்தது.

சபரி மிக கவனமாக படுக்கையிலிருந்து ஒவ்வொரு கால்களாக கைகளின் உதவிக் கொண்டு தூக்கி தரையில் ஊன்றி நிற்க முயன்றான். ஆனால், கால்கள் அவனது முழு உருவையும் சுமக்க முடியாமல், பிசைந்துக்கொள்ள பொத்தென்று தரையில் இடறி விழுந்தான்.  

சபரிக்கு கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. தரையில் முகம் பொதித்து கிடந்தபடியே அழத் தொடங்கினான். சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு நண்பன் ராஜாகோபாலுடன் நூலக வாசலில் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தது துலக்கமில்லாமல் சிறு சிறு காட்சிக் கோர்வைகளாக நினைவுக்குள் புகுந்தது. அவர்கள் மனித வாழ்க்கையின் மீது படர்ந்துள்ள விளக்கவியலாத புதிர்களை பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ராஜகோபாலனுக்கு இதிலெல்லாம்தான் ஆர்வம். காலம்காலமாக புற உலகை தன் வளர்ப்பு பிராணியைப் போல பாவித்து, அதன் மீது தனது ஆதிக்கத்தைசெலுத்தும் மனிதன், மனித உயிரிக்குள் பிண்ணப்பட்டுள்ள எண்ணிக்கையற்ற கேள்விகளுக்கு திடமான பதில்களை காண அதிகம் அலட்டிக்கொண்டதேயில்லை என்ற ராஜகோபாலனின் குரல் நினைவுக்குள் வந்து விழுந்தது.

அதன் பிறகான சபரியின் நினைவுகள் முழுவதுமாக அழிந்துப்போயிருந்தன. தரையில் கிடந்தபடியே மெல்ல, இடப்புற மூலையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த மேசையை நோக்கி புழுவைப்போல மிக மெதுவாக ஊர்ந்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் உதடுகளில் அவன் வழக்கமாய் உட்கொள்ளும் மாத்திரையின் பெயர் ஜெபம்போல மீண்டும் மீண்டும் வழிந்துக்கொண்டிருந்தது. ஊர்ந்தபடியே தன் மேல் சட்டையை ஒரு கையால் இழுத்துப் பிடித்து உதட்டின் ஓரத்தில் ஊறி கிளம்பியிருந்த எச்சிலை துடைத்தான். கால்களை அவனுக்கு உதவ மறுத்திருந்தது. மனதின் விருப்பங்களுக்கு ஒத்திசைக்க அவனது கை கால்களும் மறுத்துவிட்டன.

சபரிக்கு முதல்முறையாக வலிப்பு வந்தது அவனது பதினாறாவது வயதில். அப்போது அவன் பள்ளியில் மாணவ நண்பர்களுக்கு மத்தியில் இருந்தான். பள்ளியில் தமிழ் புகட்டுகிற சந்திர மோகன் அய்யாவுக்கும், ஆங்கில ஆசிரியையான சுலோச்சனாவுக்கு காதல் என்றொரு பிரபலமான வதந்தி பள்ளிக்கூடத்தில் பரவியிருந்த நேரமது. அந்நாட்களில் பள்ளி நேரம் தவிர்த்து ஏனைய நேரங்களில் அவன் வகுப்பு மாணவர்கள் சிறுசிறு குழுவாக பிரிந்து இவ்விருவரையும் நோட்டமிடுவதையே தங்களது உயர்கடமையாக கொண்டிருந்தனர். சபரிக்கு இதெல்லாம் சுட்டுப்போட்டாலும் கைக்கூடாது என்றாலும் அவனுக்கு மாணவர்களோடு சேர்ந்துக்கொண்டு ஆசிரியர்களை பின்தொடர்வதில் ஆட்சேபனை எதுவும் இருக்கவில்லை. அதனால் அவன் அப்போது சந்திர மோகன் அய்யாவை பின்தொடரும் கோஷ்டியினரோடு கலந்திருந்தான். மாலையில் தினமும் அவரது புல்லட்டை பின்தொடர்ந்து, சைக்கிளில் அவனது குழு பாய்ந்து கிளம்பும். வழியில் எங்கும் நிற்காமல் பயணிக்கும் சந்திர மோகன் அய்யா வீடு போய் சேர்ந்து ஒரு மணி நேரம் கழிந்த பின்புதான் சபரியின் கோஷ்டி அவரது வீட்டையே வந்தடையும். வாசலில் நின்றிருக்கும் புல்லட்டையும் அவரது கால் செருப்பையும் வைத்து மாணவர்கள் அவரது இருப்பை கணித்து விடுவார்கள். அப்படி என்றாவது இவ்விரண்டும் இல்லாது போகுமானால், உடனே சுலோச்சானா ஆசிரியை பின்தொடரும் குழவினருக்கு இச்செய்தி உடனடியாக அனுப்பி வைக்கப்படும். அதன்பிறகு, அவர்கள் விழிப்புடன் செயல்பட துவங்கிவிடுவார்கள். நகரின் பிரபலமான தாண்டவராயன் மளிகை கடையின் பின்னால் இருக்கும் பூங்காவில் அவர்களை தேடி மாணவர்கள் குவிந்துவிடுவார்கள்.

உண்மையில், மாணவர்களுக்கு அவர்களின் காதல் விவகாரங்களில் கூட அவ்வளவு ஈடுபாடில்லை. சந்திர மோகன் அய்யா மாணவர்களை தண்டிப்பதில் மிக உக்கிரமாக நடந்துக்கொள்வார். கரும்பலகையின் மீது உடல் சாய்ந்து நிற்க செய்து, மூங்கில் கழிக்கொண்டு புட்டத்திலேயே விலாசி எடுப்பார். தமிழ் ஆசிரியர்களிலேயே அவர் சற்றே விநோதமானவர். அதனாலேயே மாணவர்கள் அவர்களின் காதல் விவகாரத்தில் அதிக முனைப்புடன் ஈடுபடலாயினர். மேலும், பள்ளியில் மாணவ தலைவனைப் போலிருந்த வீரமணி, ஒரு சிறு ஆதாரம் கிடைத்தாலும் தமிழ் அய்யாவை மாணவர்களின் வழிக்கு கொண்டு வந்துவிடலாம் என்று கணக்கு போட்டு பசங்களை உசிப்பி விட்டிருந்தான். அவன் சொன்னதும் வாஸ்தவம்தான். அடிவாங்கி அடிவாங்கி மாணவர்களின் புட்டம் வரம்பின்றி புடைத்துக்கொண்டேப்போனது. அதனால், மாணவர்கள் பொறுமையோடு அவர்களை பின் தொடர்ந்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்நாட்களில் சபரி சிறப்பாக இல்லாவிடினும், ஓரளவுக்கு நல்ல மதிப்பெண்களையே பெற்றுக் கொண்டிருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு பிரபலமான அரசியல் கட்சியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தபடியால், பாட புத்தகங்களை தாண்டியும் அவனது வாசிப்பு விரிந்திருந்தது. ராஜகோபாலன் அக்காலத்திலேயே சபரிக்கு அறிமுகமாகியிருந்த நூலக நண்பனே. இருவரும் நிறைய பேசுவார்கள். விவாதிப்பார்கள். ராஜகோபாலன் சபரியை விட நான்கு வயது மூத்தவன். சோசியலிச சித்தாந்தங்ககளால் சிறுவயதிலேயே ஈர்க்கப்பட்டிருந்த ராஜகோபாலன் தினமும் தான் புழங்கும் சமூகத்தை பற்றி எண்ணற்ற புகார்களை தெரிவித்தபடியே இருப்பான். சபரியும் அவனது பேச்சியினால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தான். பின்னாட்களில் பிரபலமாக அறியப்படப்போகும் ஒரு புரட்சியாளனாக ராஜகோபாலனை சபரி கணித்திருந்தான். அல்லது மிக பிரபலமான அரசியல் இயக்கமொன்றின் நட்சத்திர பேச்சாளனாக ஆகிவிடுவான் என்கின்ற எண்ணமும் சபரிக்கு இருந்தது. அவனை அறிந்திருந்த பெரும்பாலானோரின் கணிப்பும் இதுவாகவே இருந்தது என்றாலும், அவன் தனது அப்பாவின் தொடர் வற்புறுத்தலால், பொறியியலில் பிரிவில் அமைப்பியல் பயின்றான். கல்வி முடிந்து சாலை சீரமைக்கும் பணிக்கு சென்றிருந்தபோது,  அங்கு சாலையோரத்திலிருந்த நீர் தேக்கத்தில் சிமென்ட் புழுதி நிரம்பி மீன்கள் குவியல்குவியல்களாக செத்து மிதந்ததை பார்த்த தினத்தோடு, பொறியாளர் பணிக்கு முழுக்கு போட்டுவிட்டு, மீண்டும்புரட்சி வழி பயணிக்க புத்தகமும் கையுமாகவே எந்நேரமும் திரியத் துவங்கினான்.

சபரிக்கு முதல்முதலாக வலிப்பு வந்த நாளில், அவன் பள்ளி மைதானத்தில் குழுமியிருந்த தன் வகுப்பு நண்பர்களுக்கு மத்தியிலிருந்தான். ஆசிரியர்கள் அறையில், எல்லோரும் உண்ட மயக்கத்திலிருக்கும் மதிய நேரத்தில் புகுந்து சுலோச்சனா ஆசிரியையின் தோள் பையிலிருந்து அவளது டைரியை கள்ளத்தனமாக நண்பர்களில் யாரோ ஒருவன் எடுத்து வந்திருந்தான். அவன் யாரென்பது பின்னாளில் கண்டறியப்பட்டு, அவன் பள்ளியிலிருந்தே நீக்கப்பட்டுவிட்டான் என்றாலும், அப்போதைக்கு அந்த துணிகர செயலை செய்தவன் ரகசியமாக ஒரு சில நண்பர்களால் காக்கப்பட்டிருந்தான். வீரமணி அந்த டைரியை ஒருமுறை முழுவதுமாக புரட்டிப்பார்த்ததில், அதில் சுலோச்சானா ஆசிரியையின்  வகுப்பு அட்டவணையும், சில பாட குறிப்புகளுமே மட்டுமே இருந்ததை அறிந்து, அந்த டைரியை அங்கேயே தீயிட்டு கொளுத்தினான். மாணவர்கள் “ஓ”வென்று ஆங்காரத்துடன் குரலெழுப்பி அவனது செயலால் குதூகலித்தினர். தீயில் மெல்ல கருகிக்கொண்டிருந்த டைரியின் மீதிருந்து மேலெழுந்த அருவருப்பான வாடையை சுவாசித்தபடி நின்றிருந்த சபரி சட்டென்று மயங்கி விழுந்தான். 

ஆசிரியையின் டைரியை கொளுத்திய சந்தோஷத்திலிருந்த மாணவர்கள் இதனால் அதிர்வடைந்து அவனை தூக்க முன்வந்தபோதுதான், அவன் வாயிலிருந்து நுரை நுரையாக வழிந்தபடி இருந்ததையும், அவனது உடல் ஒரு பக்கமாக இழுத்துக்கொண்டு புரண்டதையும், அவனது கண்கள் மேலேறி சுழன்றபடி இருந்ததையும் கவனித்தனர். வீரமணி அந் நொடியே அவ்விடத்திலிருந்து நழுவி ஓடியதும், சபரிக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமான சில நண்பர்கள் அவனை உயர்த்தி சென்று சி.ஆர் எனும் மருத்துவமனையில் சேர்த்ததும் அதன்பின் நடந்த சம்பவங்கள்.
விஷயம் அறிந்து மருத்துவமனைக்கு அலறி புடைத்துக்கொண்டு ஓடிவந்த 

சபரியின் அம்மாவும், அப்பாவும் அவன் கண் விழிக்கிற வரையிலும் வெம்பியபடியே இருந்தனர். இதனால் அன்றைக்கு அச்சிறிய மருத்துவமனையே மயான ஓலத்தால் பீடிக்கப்பட்டத்தைப்போல வெளிறிப்போயிருந்தது. மருத்துவ பரிசோதனையில் சபரியின் அப்பா அம்மாவில் யாருக்கும் வலிப்பு நோய் இருந்ததா என்று விசாரிக்கப்பட்டது. அவர்கள் இல்லையென்றும், சபரிக்கே இதற்கு முன்பே வலிப்பு வந்ததில்லை என்று சொன்னதும், சபரியின் உடலை வெவ்வேறான பரிசோதனைகளுக்கு உட்படுத்தினார்கள். பரிசோதனையின் முடிவில், அவனது மூளைக்கு செல்லும் நரம்புகளின் இடையில் சிறிய கட்டி ஒன்று முளைத்திருப்பதாகவும், சில வருடங்களுக்கு “TEGRATAL” எனும் மாத்திரையை உட்கொள்வதன் மூலம் அறுவை சிகிச்சை இல்லாமலேயே கட்டியை கரைத்துவிட முடியுமென்றும் மருத்துவர்கள் நம்பிக்கை தெரிவித்தனர். இதைக்கேட்டு சபரியின் பெற்றோர் மேலும் தேம்பித்தேம்பி அழுததில், மருத்துவர்ககே தங்களின் நம்பிக்கையின் மீது சந்தேகம் எழுந்தது.


சபரிக்கு நோயின் உபாதைகள் எந்நேரமும் இம்சித்துக்கொண்டே இருக்கவில்லை என்றாலும், அவ்வப்போது கண் பார்வை மங்கும்போதும், வலப்புற மண்டையில் கனம் கூடுகிறபொழுதும் லேசாக உள்ளுக்குள் அச்சம்கொள்ளவே செய்தான். எனினும், பள்ளிக்கு வழக்கம்போல நம்பிக்கையுடனேயே சென்று வந்தான். ஆனால், பள்ளி மைதானத்தில் சபரி சுலோச்சனா ஆசிரியையின் டைரியை கொளுத்தும் தருணத்தில் மயங்கி விழுந்து வலிப்பு நோய்க்குள்ளானதில், அவ்விஷயம் பூதாகரமாக வெளி கிளம்பி, அப்பிரச்சனை தொடர்பான எல்லா மாணவர்களையும் ஓரிரு தினங்களுக்கு பள்ளி நிர்வாகம் சஸ்பென்ட் செய்தது. மேலும், டைரியை கள்ளத்தனமாக தூக்கி வந்தவனின் டி.சியும் கிழிக்கப்பட்டு அப்பிரச்சனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. அதனால், நிறைய மாணவர்கள் சபரியின் மீது கோபமுற்றனர். அவன் மெல்ல மெல்ல மாணவர்களிடமிருந்து ஒதுங்கத் துவங்கினான். தனிமையினாலும், நோயினாலும் அவனது மனம் ஒடுங்கிக்கொண்டே போனது. அவன் நம்பிக்கைக்கொண்டிருந்த சில நண்பர்களும் அவனிடமிருந்து ஒதுங்கவே செய்தார்கள். இதனால், அவன் எதிர்கொள்ள நேர்கின்ற சிறு புன்னகையும், கைக் குலுக்கலையும் அவன் எச்சரிக்கையுடனேயே அணுகும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான். மறுமுறை எப்போது வலிப்பு ஏற்படும் எனும் கேள்வியை சுமந்தபடியே திரிந்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதன்பிறகு, வெவ்வேறான காலக்கட்டங்களில் சபரிக்கு சிலமுறை வலிப்பு வந்திருக்கிறது. ரயிலில் ஒருமுறையும், வீட்டில் ஒருமுறையும், ஏரிக்கு குளிக்க சென்றபோது ஒருமுறையும், வைத்தீஸ்வரன் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தபோது ஒருமுறையும் வலிப்பு வந்தது.

சபரியால் தனக்கு வலிப்பு வரப் போகின்றது என்பதை ஓரிரு நொடிகளுக்கு முன்னமே உணர்ந்துக்கொள்ள முடியுமென்றாலும், அவன் அதனை மற்றவர்களுக்கு தெரியப்படுத்தி, அவர்களின் பார்வையில்  உடல் வெட்டிவெட்டி இழுத்துக்கொண்டிருப்பதை விரும்பவில்லை.வலிப்பு வரப்போகிறதென்று உணர்ந்தாலே எங்காவது மறைவாக ஓடிச்சென்று தனியே உட்கார்ந்துக்கொள்வான். சபரியை பொறுத்தவரையில், அவனுக்கு ஏற்படும் வலிப்பு என்பது மரணத்தின் ஒத்திகையைப்போலத்தான். முதலிரண்டு முறை வலிப்பு நோயினை கடந்திருந்தபோதே அவன் வாழ்வின் சந்தோஷங்கள் உதிர்ந்து போயிருந்தன. எப்போதும் உயிர் நழுவும் பிரக்ஞையுடனேயே அவன் ஒவ்வொரு நாட்களையும் கடத்திக்கொண்டிருந்தான்.கல்லடிப்பட்ட பறவை ஒன்றைப்போல அவன் இப்பரந்த உலகில் தனியே மிதந்தலைந்துக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போதெல்லாம் அவனுக்கு ஆதரவாய் இருந்தது அவனது குடும்பமும், நண்பன் ராஜகோபாலனும் மட்டும்தான். அதிலும், ராஜகோபாலன் நிறைய நம்பிக்கை பெருகும் வார்த்தைகளை பேசிபேசியே சபரியை அவனது துயரங்களிலிருந்து மீட்டு கொண்டுவருவான்.

“உன்ன சுத்தி இருக்குற இருட்டையெல்லாம், கூழாக்கி எழுத்தின் மூலமாக வெளிப்படுத்து. ‘தனிமைய பழக்காத எவனும் எழுத்தாளர் ஆக முடியாது’ன்னு நகுலனே சொல்லியிருக்கார். நீ எப்பவும் தனிமையில தான இருக்க.. நிறைய வாசிக்கவும்செய்யறே.. SO YOU CAN BE A BETTER WRITER . எழுதுறது மூலமாக உனக்கேயான சில  பிரத்யேகமான விஷயங்களை உருவாக்கிட்டு அதுல உனக்கு பிடிச்ச மனுசங்களை ஒருங்கிணைச்சு அதுல நீ சந்தோஷமா வாழலாம்..“

ராஜகோபாலனை போலவே சபரியின் அப்பாவும் அவனை அதிகம் எழுத தூண்டியபடியே இருந்தார். தன் குறைகள் அனைத்தையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்ட தனது அப்பாவை நினைத்து உள்ளுக்குள் சபரி நெகிழ்ந்துப் போயிருந்தான் என்றாலும், அதனை ஒருபோதும் அவர் முன் அவன் காட்டிக்கொண்டதில்லை.

சமீபத்தில் ஒருநாள் அவனது குடும்பம் வைத்தீஸ்வரன் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தது. உறவுக்காரர் ஒருவருடைய பையனுக்கு காதுக்குத்து. இதனால் சபரி தன் பெற்றோரோடு அங்கு சென்றிருந்தான். சபரியின் அம்மா அன்றைய தினத்தில், கழுத்தில் தங்க நெக்லஸ் ஒன்றை தொங்கவிட்டபடியும், பட்டுப்புடவை அணிந்தும் அங்கிருந்தவர்களிலேயே மிகவும் பிரகாசமானவளாக தெரிந்தாள். அதைப்பார்த்து மொத்த உறவுகளும் வாயடைத்துப்போனார்கள். உறவுக்காரர்களுக்கு மத்தியில் அப்படித்தான் காட்டிக்கொள்ள வேண்டுமென்று வரும் வழியில் அவன் அம்மா சொன்னதை உள்ளுக்குள் நினைத்து சிரித்துக்கொண்டான் சபரி. உற்றார் உறவினரென்று அவ்விடமே சந்தோஷத்தால் நிரம்பியிருந்தது. காதுக்குத்தப்பட்ட பையன் வீலென்று கண்ணில் நீர் கொதிக்க அலறியதை பார்க்க சகியாமல் அங்கிருந்து நழுவி குளக்கரை சென்ற சபரி, வலிப்பு வந்து அங்கேயே மயங்கி விழுந்தான். அவன் கண் விழித்தப்போது மருத்துவமனையின் படுக்கையொன்றில் கிடந்தான். அவ்வறையின் கதவிடுக்கின் வழியே வெளியே தன் அப்பாவும் அம்மாவும் அங்கு நின்று சண்டையிட்டுக்கொண்டதை பார்த்தான்.

“இந்த இழுப்பாங்கோளி பையன வச்சிக்கிட்டு ஒரு எடத்துக்கும் போயிட்டு மரியாதயோட திரும்ப முடியாது..”

“ச்ச்சீ.. வாய மூடு.. பெத்த புள்ளையப்போயி.. இழுப்பாங்கோளி அதுஇதுன்னுகிட்டு.. பைத்தியமா புடிச்சிருக்கு உனக்கு...”

“ஆமா.. புள்ளையாம் புள்ள... எப்ப பாத்தாலும் தரையில படுத்துக்கிட்டு குதிர ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கு.. எனக்குன்னு வந்து பொறந்திருக்குப் பாரு...”
பேசுவது தன் அம்மாதானா என்று கூர்ந்து பார்த்து தெரிந்துக்கொண்டவன், 
‘அம்மாவா இப்படியெல்லாம் பேசுவது’என நினைத்து, நிலைகுலைந்து உடல் அதிர மருத்துவமனையின் படுக்கையிலேயே முகம் புதைத்து அழுதான்.அம்மாவால் இப்படியெல்லாம் பேச முடியுமென்பதே அவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. துயரினும் பெரும் துயரம் நாம் அதிகம் நேசிக்கின்ற ஒருவரே நமது குறைபாட்டை குத்தலாக சொல்லிக்காட்டுவதுதான். அவன் மனதில் குருதி கசிந்துக்கொண்டிருந்தது. ஒருபோதும், தன் அம்மாவே தன்னை சுமையாக கருதுவால் என்று அவன் எண்ணியதில்லை. அவளையே உலகில் அதிகமாக அவன் நேசித்து வந்தான். “நமக்கு விருப்பமான உறவுகளின் மரணத்தை கூட சமயத்தில் நாம் விழைவதுண்டு..” அந்நியன் வழியாக ஆல்பர் காம்யூ அப்போது அவனுள் வந்து சாந்தப்படுத்தினார். அன்பு என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமாக பொருள்கொள்ளப்படுகின்றது. “அன்பு என்பது ஒருவன் மற்றவனுக்கு கொடுப்பதில்ல.. தனக்குத்தானே கொடுத்துக்கொள்வது.. ங்குறாங்க காசில வாழும் சாதுக்கள்..” ராஜகோபாலன் மனதில் நுழைந்து நின்றான். அதற்குபிறகான நாட்களில், வேறு எவரையும் விட சபரி தன்னையே அதிமாக நேசிக்கத் துவங்கினான்.

இப்போதும் தன்னை ராஜகோபாலன்தான் கொண்டுவந்து வீட்டில் போட்டிருக்க வேண்டுமென்று நினைத்தபடியே தரையிலிருந்து எழுந்து மேசையை நெருங்கியிருந்தான் சபரி. இறுதியாக நூலக வாசலில் பேசிக்கொண்டிருந்தது அவனோடுதான். மேலும் சபரியின் பெற்றோரும் இரு தினங்களாக ஊரில் இல்லை. வலிப்பு அடங்கி, தூக்கத்தில் கிடந்திருந்தபோது ராஜகோபாலன் சென்றிருக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்துக்கொண்டான். இப்போது உடலில் லேசாக வலு ஏறியிருப்பதைப்போலிருந்தது அவனுக்கு.
வெளியில் மீண்டும் மழைக்கான அறிகுறிகள் தென்படத் துவங்கியிருந்தது.சபரி மாத்திரையை தேடத் துவங்கினான். அங்கு நூலகத்திலிருந்து சில தினங்களுக்கு முன்பு எடுத்து வந்திருந்த Man the unknown  எனும் Alexis Carrel எழுதிய புத்தகமொன்று இருந்ததே ஒழிய, மாத்திரைகள் எதுவும் அவனுக்கு தென்படவில்லை. லேசான பதற்றத்துடன் வேகவேகமாக மேசையின் டிராயர்களை இழுத்திழுத்து பார்த்தான். அக்கணமே அவனது உடலில் மீண்டும் ஏதோ மாற்றம் நிகழ்வதை உணர்ந்தான். உடலிலிருந்து சதைகள் சிறுக சிறுக வழித்தெடுக்கப்படுவதைப்போன்றதொரு உணர்வு அவனுள் எழுந்து அச்சுறுத்தியது. அவனது கண்களில் கலவரம் கூடிகொண்டேப்போக,மீண்டும் அவனது கால்கள் பிறழ துவங்கின. கண்களில் பார்வை மங்கி இருள் குவிந்தது. முகமும் உடலும் ஒரே திசையில் இழுக்க, நிலைக்குலைந்து தரையில் விழுந்தான் சபரி. ராஜகோபாலனும் இல்லாத அந்நேரத்தில் சபரிக்கு மீண்டுமொருமுறை வலிப்பு வந்திருந்தது.


(செப்டம்பர் மாத அம்ருதாவில் வெளியானது)

எந்தவொரு கருத்தையும் ஒருவர் மீது நம்மால் திணிக்க முடியாது – டேரன் ஆரோனொஃப்ஸ்கி தமிழில்: ராம் முரளி




திரைப்பட உருவாக்கத்தில் பல புதிய பரிசோதனைகளை தனது திரைப்படங்களின் மூலமாக தொடர்ச்சியாக அறிமுகப்படுத்திவருபவர் அமெரிக்க இயக்குனரான டேரன் ஆரோனொஃப்ஸ்கி (Darren Aronofsky). இவர் மிக விரைவாக நகரும் காட்சித் தொகுப்புகளுக்கு பெயர் பெற்றவர். குறைந்த பொருள் செலவில் படமாக்கப்பட்ட இவரது முதல் இரண்டு திரைப்படங்களான Pi மற்றும் Requiem for a Dream அதிக தொந்தரவுக்குள்ளாக்கும் திரைப்படங்களின் வரிசையில் இடம் பிடித்ததோடு, படம் பிடித்தலிலும், படத்தொகுப்பிலும் முற்றிலும் புதிய உத்திகளை கையாண்டிருந்தது. 

நாம் விருப்பம்கொள்கின்ற பாதையில் பயணிக்க துவங்குகையில், அதில் எதிர்படும் சில சில சிக்கல்களை மனித மனம் எவ்வாறு சிடுக்குப்போட்டு, பாதையை குலைத்து சிதைவுக்குள்ளாகிறது என்பதை தனது திரைப்படங்களுக்கு கருவாக கொண்டுள்ள ஆரோனொஃப்ஸ்கி The Fountain திரைப்படத்தில் நிகழ்காலத்தில் தன் கண்ணிலிருந்து விலக முற்படும் காதலை தக்கவைத்துக்கொள்ள முன்னும்பின்னுமாக காலம் தாவுகின்ற மனிதன் ஒருவனின் கதையை இயக்கியிருப்பார். Black Swan, Wrestler, விவிலிய கதையான Noah என வரிசையாக இவர் இயக்கியிருக்கும் அனைத்து திரைப்படங்களையும் கொண்டாடி மகிழும் அவருக்கே உரித்தான பிரத்யேக திரைப்பட ரசிக குழு ஒன்று எப்போதும் இருந்து வருகிறது.

சமீபத்தில் வெளியான அவரது Noah திரைப்படத்தில் மேகத் திரட்டிலிருந்து கீழ் விழும் மழைத் துளி ஒன்றிற்கு அவர் வைத்திருந்த பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ ஷாட் சிலிர்க்க செய்தது. அதோடு, உலகத்தின் உருவாக்கத்தையும் இப்படத்தில் நான்கு நிமிடங்களில் ஆரோனொஃப்ஸ்கி காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். “துவக்கத்தில் அங்கு எதுவுமில்லாமல் இருந்தது” என்று குரலுடன் துவங்கும் அக்காட்சி ஒருவித மயக்கத்தன்மைக்குள் நம்மை அழைத்துச் சென்றுவிடும். ஆரோனொஃப்ஸ்கியிடம் மேற்கொள்ளப்பட்ட நேர்காணல் ஒன்றின் தமிழ் வடிவமிது.             

நீங்கள் உங்களது திரைப்படங்களின் மூலம் பார்வையாளர்கள் சித்திரவதை செய்யப்படுவதை விரும்புகிறீர்களா?
சித்திரவதை என்பதை மக்கள் பலவாறாக புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். உண்மையில், சிலர் தாங்கள் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்படுவதை விருப்பத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளவே செய்கிறார்கள். அதனால், இதில் தவறொன்றும் இல்லை என்றே கருதுகிறேன். என்னால் இயன்ற வரையில் இதனை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்த விழைகிறேன். இப்போதும் என் தங்கையிடமிருந்து என் மீதான அவளது முழுமையான கவனிப்பை கோர அவளுக்கு நான் அதிகளவில் தொந்தரவுகளை கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இக்காலக்கட்டத்தில், மக்களின் மனங்களில் தங்கிவிடுமளவுக்கான அழிவற்ற நிரந்தரமான கருத்துக்களையும், சில காட்சித்தொகுப்புகளையும் உருவாக்குவது மிகமிக கடினமானது.. ஆனால், இத்தகைய பயணம் மிகமிக உள கிளர்ச்சி அளிக்கக்கூடியது.

உங்கள் திரைப்படங்களை திட்டமிட்டுதான் அதிக தீவிரத்தன்மையுடன் இயக்குகிறீர்களா?
நேர்மையாக சொல்ல வேண்டுமென்றால், அவ்வாறு இல்லை (சிரிக்கிறார்). எனது திரைப்படங்களை எல்லோரும் விரும்ப வேண்டுமென்பதோடு, அதைப் பற்றி கூடுதலாக சிந்திக்க வேண்டுமென்றும் நான் விரும்புகிறேன். ஆனால், விளைவுகள் முற்றிலும் நேர்மாறாக அமைந்துவிடுகின்றன. எனக்கு எவ்வாறு அதனை செயல்படுத்துவதென்று தெரியவில்லை. ரெக்குவம் ஃபார் எ ட்ரீம் (Requiem for a Dream) படத்தை மக்கள் பார்த்துவிட்டு, நான் அவர்களை பலாத்காரம் செய்துவிட்டதாக கூறினார்கள். அதோடு, அப்படத்தை தூக்கி எறியவும் செய்தார்கள். டொரண்டோவில் அப்படம் திரையிட்டப்போது, திரையரங்குக்கு வெளியே ஆம்புலன்ஸ் ஒன்றை நிறுத்தியிருந்தார்கள். ஏனெனில், அப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு இருதய வலி ஏற்பட்டுவிட்டது. இப்போதெல்லாம் நான் அதீத தீவிரத்தன்மையுடன் திரைப்படங்களை அணுகுவதில்லை. சற்றே என் பாணியை மாற்றிக்கொண்டேன். பை (Pi) திரைப்படத்திற்கும் இத்தகைய விளைவுகள் உண்டானது. அப்படத்தைப் பற்றி நியூ யார்க் டைம்ஸில் “தெளிவற்ற, சிறுசிறு புள்ளிகளைக்கொண்ட தொந்தரவுக்குள்ளாக்கும் காட்சிகளைக் கொண்ட திரைப்படம்” என்று எழுதினார்கள். அதோடு அப்படத்தின் இசையை காதுகளை துன்புறுத்தும்படி அமைக்கப்பட்டிருப்பதாக விமர்சித்திருந்தாரகள். நம்மால் நமது திரைப்படங்களை கொண்டு அனைத்து தரப்பு மக்களையும் திருப்தியுற செய்ய முடியாது.

ஆனால், நீங்கள் கடைசியாக இயக்கிய சில திரைப்படங்களுக்கு மக்களிடமிருந்து ஆதரவு கிடைத்தது இல்லையா?
என்னுடைய ரெஸ்ட்லர் (Wrestler) திரைப்படம் பார்வையாளர்களுக்கு முற்றிலும் புதியதான ஒரு அனுபவத்தை கொடுத்திருக்கும். நான் அப்படத்தை துவங்கியபோது பலரும் ”ஏன் மிக்கி ரோக்கிரியை வைத்துக்கொண்டு மல்யுத்த போட்டி தொடர்பான திரைப்படம் ஒன்றை இயக்க வேண்டும்? உங்களது திரைப்பட வாழ்க்கையை சிதைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்துவிட்டீர்களா?” என்றெல்லாம் கேட்டார்கள். ஆனால், திரைப்படம் வெளியானதற்கு பிற்பாடு இத்திரைப்படம் நல்லதொரு வரவேற்பையே பெற்றது. அதேப்போல பிளாக் ஸ்வான் (Black Swan) திரைப்படத்திற்கும் மக்கள் ஆதரவு கிடைத்தது. மக்கள் ரசனை மாறி வருகிறது என்றே நினைக்கிறேன். நாங்கள் ரெக்குவம் பாஃர் எ ட்ரீம் இயக்கியபோது, அப்படம் திரையரங்குகளில் 3 மில்லியம் டாலர் பணத்தை வசூலித்துக் கொடுத்தது. ஆனால், இன்றைக்கு ஒரு திரைப்படத்தை விநியோகிக்க பலவழிமுறைகள் தோன்றிவிட்டன. திடீரென்று சில திரைப்படங்கள் ஆஸ்கார் முத்திரையுடன் வெளியிடப்படுகின்றன. அதனால், திரைப்படங்களின் மீதான மக்களின் ஆர்வத்திலும் எதிர்ப்பார்ப்பிலும் சிலசில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. மிக விரைவில், என்னையும் முந்தைய தலைமுறையை சேர்ந்தவன் என்று மக்கள் நினைத்துவிடும் சாத்தியங்கள் இருப்பதாக கருதுகிறேன். அதனாலேயே, மிக மிக தாமதமாக எனது அடுத்தடுத்த திரைப்படத்திற்கான கருக்களை தேர்வு செய்கின்றேன்.

உங்களால் ஒரு நகைச்சுவை திரைப்படத்தை எழுதி இயக்குவதைப் பற்றி சிந்திக்க முடிகிறதா?
என் இளம் வயதில் நான் இயக்கிய மாணவ திரைப்படங்களில் பெரும்பாலானவை நகைச்சுவையை மையமாகக்கொண்டவைகளே. ஆனால்,  நான் ஏன் தொடர்ச்சியாக இத்தகைய இருண்மையான திரைப்படங்களையே இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று என்னாலேயே உறுதியாக கூற முடியவில்லை.

உங்களது உள்ளுணர்வுதான் இத்தகைய விளைவிற்கு காரணமா?
இருக்கலாம். நான் எப்போதும் என் திரைப்படங்களின் மைய கதையின் மீது ஒருவித பிடிப்புடன் மனதினுள்ளாக செயலாற்றிக்கொண்டிருப்பேன். அத்தகைய தீர்மானமான எண்ணம்தான் சமயங்களில், மிக கடினமான பணியாக இருப்பினும் அதனை விருப்பத்துடன் கையில் எடுத்துக்கொள்ள தூண்டுகிறது. உண்மையில் என்னுடைய ஒவ்வொரு திரைப்படமும் மராத்தன் ஓட்டத்தைப்போலதான் உள்ளது. என் அணியில் பங்குகொள்கின்ற பலரும் இறுதி வரையில் என்னுடன் ஓட முடியாமல் சோர்ந்துவிடுவார்கள். இருப்பினும், என் திரைப்படங்கள் தங்களுடைய இறுதி வடிவத்தை எட்டி விடுவதற்கான காரணம், நான் தொடர்ந்து அவர்களிடம் சென்று, அவர்களை தொந்தரவுப்படுத்தி அவர்களது பணியினை முழுமையாக முடித்துவிட தூண்டிக்கொண்டே இருப்பதுதான்.

இவ்விதமான பிரச்சனை தி பவுண்டைன் (The Fountain) திரைப்படத்தின்போது உங்களுக்கு நிகழ்ந்தது இல்லையா? அத்திரைப்படத்தின் முன் ஆயத்த பணிகளில் இருந்தபோது பிராட் பிட் அதிலிருந்து விலகிவிட்டார்?
ஆமாம். இத்திரைப்படத்திற்காக பதினெட்டு மில்லியன் டாலர்களை செலவழித்துவிட்ட பின்பு, பிராட் பிட் இதிலிருந்து விலகிக்கொள்வதாக அறிவித்தார். நான் அடுத்த ஆறேழே மாதங்களுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தடுமாறிக்கொண்டிருந்தேன். ஓரிரவு நான் முழுவதுமாக தூங்கவும் இல்லை. படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்துக்கொண்டு தி பவுண்டைன் திரைப்படத்திற்காக நான் ஆய்வு செய்திருந்த புத்தகங்கள் அனைத்தையும் புரட்டி புரட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான், இக்கதை எனது இரத்தத்தில் ஊறியிருக்கிறது. எது நடந்தாலும், இப்படத்தை முடிக்காமல், என்னால் இதிலிருந்து விடுபட இயலாது என்பதை புரிந்துக்கொண்டேன். அதற்கு பதினெட்டு மில்லியன் பணம் எதிராக இருந்தாலும்கூட, இத்திரைப்படத்தை மீண்டும் கையில் எடுப்பது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன்.

நீங்கள் மீண்டும் அதனை எவ்வாறு சாத்தியப்படுத்தினீர்கள் என்று எனக்கு புரியவில்லை?
அது உண்மையில் எனக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை அளித்த காலக்கட்டம். அடுத்த ஏழு மாதங்கள் நான் கடுமையான மன வேதனையை அனுபவித்து வந்தேன். அதோடு, என்னை நம்பி அத்திரைப்படத்தின் தயாரிப்பு வேலைகளில் ஈடுப்பட்டிருந்த நானூறு, ஐநூறு மக்களின் நிலைதான் என்னை மேலும் மேலும் துன்புறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அவர்கள் எல்லோருக்குமே இதனால் வெவ்வேறு இன்னல்கள் உருவெடுத்திருந்தன. அத்திரைப்படத்தின் பணிகள் முழுவதுமாக துவக்கத்திலேயே சிதைந்துவிட, எல்லோரும் வேறுவேறு வேலைகளை பார்த்துக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றுவிட்டார்கள்.

பிராட் பிட் ஏன் திரைப்படத்திலிருந்து வெளியேறினார்?
அதைப்பற்றி இப்போது பேசுவது மிகவும் கடினமான ஒன்று. ஏனெனில், நாங்கள் இரண்டரை வருடங்கள் ஒன்றாக இணைந்து பணியாற்றினோம். எங்களுக்கிடையில் மிக நெருக்கமாக உறவு நிலை இருந்துவந்தது. இத்திரைப்படத்தில் இருந்து விலகிய பின் அவரே கூட, நெருக்கமான பெண் தோழி ஒருத்தியை பிரிந்துவிட்டதைப்போல உணர்வதாக தெரிவித்திருந்தார். அதனால், ஒரேயொரு குறிப்பிட்ட விஷயம்தான் எங்களது பிரிவுக்கான காரணமென்று பொதுவாக சொல்லிவிட முடியாது. ஒருவேளை நான் ஆறு மாத காலம் ஆஸ்திரேலியாவில் படத்துக்கான வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததால் இருக்கலாம். அவரும் அப்போது லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில் இருந்தார். அதனால், எங்களுக்கிடையிலான சிந்தனைப்போக்கில் மிகப்பெரிய அளவில் விரிசல் விழுந்திருந்தது.

நீங்கள் படப்பிடிப்பு தளத்தில் உள்ளுணர்வின் விசையினால் உந்தப்பட்டுதான் இயங்குகிறீர்களா?
நீங்கள் படப்பிடிப்பு தளத்தில் இருக்கின்றபோது, எப்போதும் உள்ளுணர்வு விழிப்புடனேயே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும். அது அப்படித்தான் இருந்தாக வேண்டும். சில இயக்குனர்களை சுற்றி எப்போது இருந்து வரும் கிசுகிசுப்புகளில் ஒன்று, அவருக்கு ஒரு காட்சி எப்படி படம்பிடிக்க வேண்டுமென்று முன்னதாக தெரிந்திருக்கும். இத்தகையத்தன்மை சில இயக்குனர்களுக்கு வேண்டுமானால் நிகழக்கூடியதாக இருக்கலாம், ஆனால், எனக்கு படப்பிடிப்பு தளத்தில் செயல்படுகின்ற என் உள்ளுணர்வே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

உங்களின் திரைப்பட உருவாக்க பாணி எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
நான் என்னால் இயன்ற அளவிலான சிறந்த மனிதர்களையும், சிறந்த பொருட்களையும் எனது படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு கொண்டு வந்து சேர்த்துவிடுவேன். அதோடு, நடிகர்களுக்கு மிகச்சிறப்பாக தங்களது பங்களிப்பினை ஆற்றிடும் சூழலையும் உருவாக்கிக்கொடுப்பேன். சமயங்களில் சிலசில தவறுகள் நேரிடலாம் என்றாலும், நான் எனது உள்ளுணர்வின் இயக்கத்தை பின் தொடர்வதன் மூலமாக யாவற்றையும் சரி செய்துவிடுவேன். நீங்கள் எந்த ஒரு விஷயத்தையும், செயலையும் மற்றவர்களின் மீது திணித்து ஒன்றை உருவாக்க முயற்சித்தால், விளைவு உங்களது எதிர்ப்பார்ப்புக்கு முற்றிலும் நேர்மாறாகவே அமைந்துவிடும். அதோடு, உங்களது படைப்புத்திறன் போலித்தனமாக செயல்பட துவங்கிவிடும்.

உங்களுடன் ஒத்திசைத்து செயல்படக்கூட அணியினை உங்களால் வெகு சுலபமாக உருவாக்கிவிட முடிகின்றது இல்லையா?
உண்மையில் அது அத்தனை சுலபமானது அல்ல. நான் பலமுறை எனது செயல்பாடுகளில் ஒருவித தளர்வுத்தன்மை இருக்க வேண்டுமென்று விழைவதுண்டு. ஆனால், என்னால் அப்படி செயலாற்ற முடியவில்லை. நான் எனது நடிகர்களுடன் மிகுந்த நேர்மையுடனேயே பணியாற்றுகின்றேன். துவக்கத்திலேயே, அவர்களிடம், ”நீங்கள் இதைத்தான் செய்யப் போகிறீர்கள். இது உங்களுக்கு மிகுந்த வலி தரக்கூடியதாக இருக்கும். ஆனாலும், இதனை முழுமையான ஈடுபாட்டோடும் அர்ப்பணிப்போடும் நீங்கள் செய்து முடிக்க வேண்டும்” என்று சொல்லிவிடுவேன். அதற்கு பிறகு அவர்கள், “நிச்சயமாக நாங்கள் இதனை செய்யப் போவதில்லை” என்று மறுத்துவிடுவார்கள். இத்தனை வருடங்களில் நான் பல முன்னணி நடிகர்களுடனான உறவினை இதனால் இழந்திருக்கிறேன். மக்களின் வாழ்க்கை அதிக சிக்கல் நிரம்பியதாக இருக்கிறது. நான் இதுவரையில் பணியாற்றியுள்ள நடிகர்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்களில் எத்தனை பேர் மிக உயரந்த நிலையை அடைந்துள்ளார்கள்? நான் அவர்களுக்கு வாய்ப்புக் கொடுத்தால், நிச்சயமாக தங்களது முழு திறனை வெளிப்படுத்த அவர்களுக்கு ஒரு சந்தர்பம் கிடைக்கும். ஆனால், நான் அதை செய்வதில்லை. அப்படி செய்வது என் வழக்கமும் அல்ல.  

(செப்டம்பர் மாத அம்ருதா இதழில் வெளியானது)   

Monday, 6 March 2017

சிறுகதை: சித்திரக்குள்ளன் – ராம் முரளி




நகரின் பிரபலமான அந்த ஜவுளிக்கடை வாசலில் தலைக்கு அழகாய் குல்லாய் மாட்டிக்கொண்டு, முகத்தில் பவுடரை அப்பிக்கொண்டு, வண்ணவண்ண கோடுகள் வரைந்திருக்கும் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு போவோர் வருவோரிடம் புன்னைகைத்து காசு கேட்கும் ரமணனை நீங்கள் ஒருமுறையேனும் பார்த்திருக்கக்கூடும். நிச்சயமாக எங்கோ பார்த்திருக்கின்றோம் என்கின்ற எண்ணமாவது உள்ளுக்குள் எழும். ரமணன் ஜவுளிக்கடை வாசல் வந்து சேர்ந்து ஏழு மாசங்கள் ஆகிறது. தினமும் காலையில் பதினோரு மணி வாக்கில் தன் வசிப்பிடத்திலிருந்து கிளம்பி வந்து இங்கு நின்றுக்கொள்வான். கடை சாத்துகிற நேரம் வரையிலும் ஜவுளிக்கடையையே சுற்றிக்கொண்டிருப்பான். சாப்பாட்டு நேரம் மட்டும், கொஞ்சம் தூரத்தில் இருக்கிற ஆந்திரா மெஸ்ஸில் சாப்பிட செல்வான். ஜவுளிக்கடை வருகின்ற குழந்தைகளுக்கு அவனது வினோத தோற்றமும், முகத்தை கோணிக்கொண்டு அவன் சிரிக்கின்ற விதமும் ரொம்பவும் பிடிக்கும். பெரியவர்களுக்கு அவன் மீது கொஞ்சம் அனுதாபமும், பல சமயங்களில் எரிச்சலும் உண்டாகும். ஒரு உழைப்பும் இல்லாமல் இப்படி ஜவுளிக்கடையில் நின்றுக்கொண்டு காசு சேர்கிறானே என பலர் அவன் முன்னாலேயே பழித்திருக்கிறார்கள். ரமணன் இதையெல்லாம் பெரிசாக எடுத்துக்கொள்கின்ற ஆள் இல்லை. மூன்று அடிதான் உயரம். கண்களை சுற்றி சுருக்கம் விழுந்திருக்கும். உதடுகள் தடித்து ரப்பர்போல வெளியே துருத்திக்கொண்டு இருக்கும். கன்னம் வெடித்து குழிக்கண்டிருக்கும். வயதும் நாற்பதை தாண்டிவிட்டது. 

ரமணனுக்கு தனது பூர்வீகம் தெரியாது. அவன் பிறந்தது, ராமாபுரம் பகுதியில் இருந்த ஒரு ஓடு வேய்ந்த வீட்டில். அம்மா சித்தாள் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தாள். யாரோடோ அவளுக்கு உண்டான சிநேகம் ரமணனின் பிறப்புக்கு வழிகோலியது. ரமணனுக்கு அவனது தந்தை யாரென்று தெரியாது. அம்மாவும் ஒருநாளும் அதைப்பற்றி பேசியதில்லை. ரமணன் தான் பாட்டுக்கு வளர்ந்துக்கொண்டிருந்தான். வீட்டுக்கு அருகிலேயே அரசு பள்ளி ஒன்றில் சேர்த்துக்கொண்டான். படிப்பும் வயதும் ஏறஏறதான், உடலில் வளர்ச்சி இல்லை என்பது தெரிந்துப்போனது. அம்மா இரவில் ரமணன் உறங்கியபின், அவனது நெஞ்சில் தடவிக்கொடுத்தபடியே அழுதுக்கொண்டிருப்பாள். பள்ளியில் பிள்ளைகள் ரமணனுக்கு “சித்திரக் குள்ளன்” என்று பெயர் வைத்து அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஆசிரியர்கள் கூட “குள்ளா” என்றே அவனை அழைத்தார்கள். ரமணன் உள்ளுக்குள் நொந்துப்போனான். விளைவு, பள்ளிப் படிப்பு பாதியிலேயே நின்றுப்போனது.

தன் வீட்டை சுற்றியிருந்த தன் உயர சிறுவர்களுடன் ரமணன் சேர்ந்துக்கொண்டான்.வருஷம் வருஷம் அவனுடன் சுற்றிய சிறுவர்கள் வளர்ந்துக்கொண்டே போக, ரமணன் அடுத்தடுத்த சிறுவர்களை தேடிக்கொண்டே போனான். இன்னொரு பக்கம் அம்மாவுக்கும்உடலில் தளர்வு கூடிக்கொண்டேப்போனது. அதனால், ரமணன் ஏதேனும் வேலைக்கு சேர்ந்தால்தான் குடும்பம் பிழைக்க முடியும் என்பது உறுதியானது. அத்தருணத்தில், ஊருக்கு வெளியே சர்கஸ் குழு ஒன்று வந்திறங்கியது. ரமணனை சர்கஸ் பார்க்க கூட்டிச்செல்வதாக சொல்லி அங்கு அழைத்துப்போனஅம்மா, நல்ல விலைக்கு அவனை பேசி விற்றுவிட்டாள். பெத்த பாசமாதலால்கொஞ்சம் கண்ணீரும் விட்டாள்.

ரமணனுக்கு அப்போது பதினாறு வயது. வெளியில் திரிந்தே வளர்ந்து பழக்கப்பட்ட ரமணனுக்கு சர்கஸ் சூழல் ரொம்பவும் தொந்தரவாக இருந்தது. எந்நேரமும் அங்கு சாண வாடை அடித்துக்கொண்டே இருக்கும். அதோடு, அங்கிருந்த பலரும் நிரம்ப சாராயம் குடித்தார்கள். சிலருக்கு பொடிப்போடும் பழக்கம் இருந்தது. அதனால், துவக்கத்தில் ரமணனால் அவர்களுக்கு அருகிலேயே செல்ல முடியவில்லை. யானைகள், குதிரைகள், குரங்குள், ஒட்டகங்கள் என்று எல்லா காட்டு விலங்குகளின் சாணைத்தையும் பொறுக்கி அகற்றும் வேலை சில மாதங்களுக்கு ரமணனுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. சர்க்கஸில் இருந்த மனிதர்கள் பலரும் வடமொழியில் பேசுபவர்கள் என்பதால், மிருகங்களிடம் ரமணனுக்கு ஒரு நெருக்கம் உண்டானது. ரமணனே கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட விலங்குப்போலதான் சர்கஸில் இருந்தான். சர்கஸ் மேனேஜர் ரமணனிடம், “சீக்கிரம் ஹிந்தி கத்துக்கோ, நீ கயித்து மேல ஏறியாகனும்..” என்று சொல்லியிருந்தார். சர்கஸில் கோமாளி வேடம் கட்டுகின்ற சிலருடன் ரமணனால் லேசாக பழக முடிந்தது. அவர்களும் ரமணனின் உயரமே இருந்துதான் பிரதான காரணம். அவர்களில் ஒருவன்தான் ஜாக்கி. வயது ஐம்பதை தொட்டிருக்கும். ஜாக்கிக்கு கொஞ்சமாக தமிழ் தெரிந்திருந்தது. அவன் மூலமாக கொஞ்சம் ஹிந்தியை ரமணன் கற்றுக்கொண்டான்.

“ஜாக்கி” என்பது அவனுக்கு சர்கஸ் மேனேஜர் வைத்த பெயரென்றும், மொயின் கான் என்பதுதான் அவனது உண்மையான பெயரென்றும் ரமணன் அதன் பின்பாக அறிந்துக்கொண்டான். ஜாக்கியை மொயின் கானாக ரமணனால் சிந்தித்துப்பார்க்க முடியவில்லை. தனக்கும் ஒருநாள் இதுபோல பெயர் மாற்றம் நடைபெறலாம் என்று ரமணன் உள்ளுக்குள் நிச்சயித்துக்கொண்டான்.

ஓரளவுக்கு ரமணன் ஹிந்தி பேசி தேர்ந்த பின், ஜாக்கியின் மூலமாகவே சிற்சில வித்தைகள் அவனுக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டது. கூடாரத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த தொலைக்காட்சியில் சார்லி சாப்ளினின் திரைப்படங்களை அவனுக்கு போட்டுக்காண்பித்தார்கள். சாப்ளினின் உடல் மொழியை பழக்கிக்கொள்ளும்படியும் சொல்லியிருந்தார்கள். ரமணனின் இதனை ஒரு சோதனையாக கருதி விரைவாக கற்றுக்கொண்டான். ஜாக்கி அந் நாளில் ரமணனுக்கு ஒரு ஆசானாகவே மாறியிருந்தான். முடிவில், அவனுக்கும் வேடம் கட்டப்பட்டது. அரிதாரம் பூசப்பட்ட தனது முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்தவன், அதில் ரமணனின் சாயல் ஏதேனும் மிச்சமிருக்கிறதா என்று துழாவித்துழாவிப் பார்த்தான்.

அந்தரத்தில் தொங்கும் கட்டையை பிடித்துக்கொண்டு, மற்றொருபுறத்திலிருந்து தொங்கிக்கொண்டு வருபவனின் கையை தாவிப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்க வேண்டும். மீண்டும் இன்னொரு கட்டைக்கு தாவ வேண்டும். அப்படியே அந்தரத்தில் தாவித்தாவி பல்வேறு சாகசங்களையும் செய்ய வேண்டும். நொடி நழுவினால் உயிர் போய்விடும் என்கின்ற நிச்சயத்தில், ரமணன் துவக்கத்தில் பயத்திலேயே எல்லாவற்றையும் செய்துக்கொண்டிருந்தான். சற்று தள்ளி அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் ஆராவாரம் செய்து குதூகலித்துக்கொண்டிருப்பதை பார்த்துப்பார்த்துதான் தனது பயத்தை போக்கிக்கொண்டான். நாளாக நாளாக, கைதட்டலும், ஆரவாரமுமே ரமணனுக்கு போதையாகிப்போயின. பிறருடைய கொடுந்துயரம் மற்றவருக்கு பெரும் கேளிக்கையாக மாறிவிடுவதுதான் வாழ்க்கையின் ஆகப்பெரும் முரண் இல்லையா?

ரமணம் அதே சர்கஸ் குழுவோடு ஊர் ஊராக சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். ஹிந்தியும் அவனது இன்னுமொரு தாய்மொழிப்போலவே மாறியிருந்தது. சர்கஸில் வேலை பார்க்கிற எல்லோரும் அவனுக்கு சகாக்களாக மாறியிருந்தார்கள். அவனது சர்கஸ் குழு நாடு முழுவதும் கூடாரமடித்தது. ரமணின் பெயரும் அப்போது “ஜிம்மி” என்று மாறியிருந்தது. இப்படியாக நகர்ந்துக்கொண்டிருந்த ரமணனின் வாழ்க்கையில், எதிர்பாராதவிதமாக துர் சம்பவம் ஒன்று நிகழ்ந்தது.

அந்தரத்தில் கட்டையை பிடித்து தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஜாக்கி காட்சி நடந்துக்கொண்டிருந்தபோதே கை நழுவி கீழே விழுந்தான். அடியில் விரிக்கப்பட்டிருந்த வலையையும் மீறி அவனது தலை தரையில் மோதியதில் ரத்தம் கசியத்துவங்கியது. பார்வையாளர்கள் இதனால் அதிர்வடையும் முன்பே, ஜாக்கியை அங்கிருந்து தூக்கிச்சென்றுவிட்டு, காட்சியை தொடர்ந்து நடத்தினார்கள். ஜாக்கியின் உடலை கூடாரத்திற்கு தூக்கி செல்லும் முன்னரே அவனது உயிர் பிரிந்துவிட்டிருந்தது. ரமணன் அவனது பாதத்தின் அருகே அமர்ந்து உடல் புடைத்து அழுதுக்கொண்டிருக்க, சர்கஸ் கூடாரத்தினுள் இருந்த பார்வையாளர்களின் பெருத்த கரகோஷம் அவன் காதில் விழுந்தது.

சில தினங்களுக்கு பிறகு, தன் அம்மாவை பார்க்கப்போவதாக சொல்லி மேனேஜரிடம் கொஞ்சம் பணம் வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு வாரத்தில் திரும்பி வருவதாக சொல்லி ஊருக்கு கிளம்பினான். ரமணனை சர்கஸில் சேர்த்துவிட்ட பின்பான ஆறு வருடங்களில் ஒருமுறைக்கூட அவனது அம்மா அவனை காண வரவில்லை என்பது அவனது மனதில் சுமையாக அழுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அம்மா இன்னும் உயிரோடு இருப்பாளா இல்லையா என்பதில்கூட அவனுக்கு சந்தேகமிருந்தது. அம்மா பிழைத்திருந்தால், அவளோடே இருந்துவிடுவது இல்லையெனில் மீண்டும் சர்கஸுக்கு சென்றுவிடுவது எனும் தீர்மானத்தில் அவளை தேடிச் சென்றான்.

ஜிம்மி என்று பெயர் மாற்றப்பட்டிருந்த ரமணன், தனது அம்மா முன்பிருந்த வீட்டிலிருந்து காலி செய்துக்கொண்டு நந்தம்பாக்கத்தில் குடியேறிவிட்டாள் என்பதை ஊரார் மூலம் தெரிந்துக்கொண்டான். அம்மா உயிரோடு இருக்கிறாள் என்பதே அவனுக்கு கொஞ்சம் சந்தோசத்தை உண்டாக்கியது. நந்தம்பாக்கம் அங்கிருந்து கொஞ்சம் தூரத்தில்தான் இருந்தது. நடந்து செல்வது என்ற தீர்மானித்து, நடக்க துவங்க, சாலை நீண்டுக்கொண்டேப்போனதாகபட்டது அவனுக்கு. அம்மா இப்போது தன்னை பார்த்தால், என்ன நினைப்பாள்? அரவணைத்து வீட்டிற்குள் சேர்த்துக்கொள்வாளா? அல்லது வாசலிலேயே நிறுத்தி திருப்பி அனுப்பிவிடுவாளா? குழப்பம் கூடிக்கொண்டே போனது ரமணனுக்கு. உடல் புழுங்கி வியர்வை கிளம்பியிருந்தது. சாலையின் ஓரமாக நின்று தனது சட்டையை மாற்றிக்கொண்டான். அம்மாவை சந்திக்கும்போது பார்க்க பொலிவாக தெரிய வேண்டும் என அவனுக்கு ஏனோ அக்கணத்தில் தோன்றிற்று.

நந்தபாக்கத்தில் வேம்புலி அம்மன் கோவிலை ஒட்டிய நீண்ட சந்தொன்றில் இருந்தது ரமணின் அம்மா வசித்துவந்த வீடு. உள்ளே நாற்பதை கடந்த ஆள் ஒருவர் இருந்தார். தன்னை ரமணன் அவரிடம் அறிமுகம் செய்துக்கொண்டதும், உள்ளே அழைத்து தண்ணீர் கொடுத்து உபசரித்தார்.

“சர்கஸ்லே லீவு எல்லாம் கொடுக்குறாங்களா..?”
“இல்ல சார்.. நான் ஆறு வருஷமா சர்கஸ் கொட்டாவ விட்டு வெளிய எங்கயும் போகல.. அதான்.. ஒரு வாரம் இருந்துட்டு வரேன்னு வந்தேன்..” என்றான் ரமணன் நெளிந்தபடியே.
“அட.. அதுக்கென்னப்பா.. எவ்ளோ நாளு வேணும்னாலும் தங்கிக்க..”
அவர் யாரென்று புரியாமல் ரமணன் விழித்தான்.
“என்ன சாருன்னுலாம் கூப்பிடாதப்பா... சங்கடமா இருக்கு.. நான் இப்போ உங்க அம்மாகூடதான் இருக்கேன்.. ஒரு ரெண்டு வருஷமா...” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ரமணன் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தார். அவனது முகத்தில் ஈயாடவில்லை. அருவருப்புடன் அவரை பார்த்தான். அதனை கண்டுக்கொண்ட அந்த மனிதர்,
“நீ ஒன்னும் தப்பா நினைக்காத.. ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஒத்தாசையா இருக்கிறதுதான.. ஆனா.. சும்மா சொல்லக்கூடாது உங்க அம்மாவுக்கு உம்மேல கொள்ள பிரியம்.. அடிக்கடி உன்ன பத்தியே பேசிகிட்டு இருப்பா...”

ரமணனுக்கு தன் அம்மாவை ஒருவர் அப்படி ஒருமையில் அழைப்பது சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. கிளம்பி அங்கிருந்து சென்றுவிடலாம் என்று தோன்றியது அவனுக்கு. நீண்ட தூரம் பயணம் செய்துவந்து அம்மாவை பார்க்காமல்போனால் அந்த பாவம் உள்ளுக்குள் இருந்தபடியே இருக்கும் என்று பட்டதால், நிதானத்துடன் காத்திருந்தான். இனிவிட்டால் ஒருபோதும் தன் அம்மாவை சந்திக்க முடியாமலேயே போய்விடலாம் எனும் பயமும் அவனை பிடித்து நிறுத்தியது.

அரை மணி நேரம் கடந்திருக்கும். அவனது அம்மா தலையில் கூடையை சுமந்துக்கொண்டு வீட்டினுள் வந்தவள், ரமணனை பார்த்ததும் உடல் அதிர தரையில் அவன் முன்னால் முழங்காலிட்டு மன்னிப்பு கோரும் விதமாக தேம்பித்தேம்பி அழுதுவிட்டாள். ரமணனுக்கு கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டது. ரமணனின் அம்மாவின் கணவர் செய்வதறியாது எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டார். அம்மாவும் மகனும் அன்றைய பொழுதில் உருகி உருகி அழுதார்கள். ரமணன் இனி அம்மாவுடனேயே இருப்பதாக முடிவு செய்துக்கொண்டான்.

ரமணனின் அம்மாவுடன் சமீப காலமாய் சேர்ந்திருக்கும் அந்த மனிதர் அருகில் இருந்த ஒரு கட்டிடத்தில் கொத்தனாராக பணி செய்துக்கொண்டிருந்ததால், வீட்டில் சோற்றுக்கு பஞ்சமில்லாமல் இருந்தது. ரமணன் அப்பகுதி சிறுவர்களுடன் சேர்ந்துக்கொண்டு புதிதாக உருவாகியிருந்த கிரிக்கெட் அணிக்கு கேப்டனாக பொறுப்பேற்றுக்கொண்டான். மீண்டும் ரமணனுக்கு மனதில் உற்சாகம் கிளம்பியது. தினமும் காலையில் அவனது அணியினர் கையில் மட்டையையும், பந்தையும், ஸ்டம்பு குச்சிகளையும் சுமந்துக்கொண்டு கிளம்பி விடுவார்கள். ரமணனுக்கு இவ்விளையாட்டினால் பெரும் சந்தோசம் உண்டாகியிருந்தது.சாப்பிடவும், இரவில் உறங்கவும் மட்டுமே வீட்டிற்கு அவன் வந்துக்கொண்டிருந்தான். அதுவும் இரவில் வீட்டின் வாசலிலேயே பாய் விரித்துப்படுத்துக்கொள்வான். நட்சத்திரங்களும், தெரு நாய்களும், ரோட்டோரம் படுத்துறங்கும் மாசிலாமணி தாத்தாவும் அவனுக்கு சினேகிதர்களாக மாறியிருந்தார்கள்.

இரவில் அலையும் தெரு நாய்களை கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஒன்றோடு ஒன்று எப்போதும் தொடர்பிலேயே இருக்கும். யாராவது தெரியாத மனிதர்கள் தெருவினுள் நுழைந்தால் முதலில் எதிர்படும் நாய் குரைக்கத்துவங்கிவிடும். உடனே மற்ற நாய்களும் விழிப்புக்கொண்டு பதிலுக்கு குரைக்கும். பின்னாலேயே பின் தொடர்ந்து வரும். தெரிந்த மனிதர்கள் யாரேனும் அப்போது அடையாளம் தெரிந்தால் சட்டென்று குரைக்கும் வேகத்தை கூட்டி, புதிய மனிதரை பழையவரிடம் காட்டிக்கொடுக்கும். முதலில் எதிர்படும் நாய்தான் சிக்கலே. அதை கடந்துவிட்டால்போதும். நாய்கள் புதியவரை காட்டிக்கொடுக்கும் பழக்கப்பட்ட மனிதராக ரமணன் மாறியிருந்தான்.

அதோடு, கிழவர் மாசிலாமணி சொல்கின்ற கதைகளும் அவனுக்கு அந் நாட்களில் ஆறுதல் அளித்துக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தன. ரமணனின் தாய்போல அல்லாமல், மாசிலாமணி தனது மகனை பொறுப்புடனேயே வளர்த்துவிட்டார். பள்ளிக்கல்வியை முழுமையாக முடித்துவிட்டிருந்த அவன் ஏதேனும் உத்தியோகத்திற்கு சென்று வாழ்க்கையை சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்வான் என்று நம்பியிருந்தார். ஆனால், மாசிலாமணியின் மகன் அவரது நம்பிக்கைக்கு மாறாக, செயின் அறுப்பு வழக்கொன்றில் சிக்கி சிறைக்கு சென்றுவிட, மாசிலாமணி நிலைகுழைந்துப்போனார். தொடர்சியாக அவரது மகன் சிறைக்கு செல்வதும், வெளியே வருவதும், தலைமறைவாக சுற்றுவதுமாக தன் நாட்களை கடத்திக்கொண்டிருந்தான். மாசிலாமணி இதனால் உடலளவில் சோர்ந்துப்போனார். வலிப்பு நோய் வேறு வந்துவிட்டிருந்தது. மனமும் உள்ளுக்குள் ஒடுங்கிக்கொண்டே போனது. ரமணன் மாசிலாமணியின் கதைகளை தினமும் கேட்டுக்கேட்டு தன் வாழ்க்கை இந்தளவிற்கு மோசமடையவில்லை என்று உள்ளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

கிரிக்கெட் விளையாட்டின்போது கிடைத்த சிநேகம் ஒன்றினால், திரைப்படத்தில் நடிக்கும் வாய்ப்பு ரமணனுக்கு கிடைத்தது. ஒரு குழந்தைக்கு டூப் போட அழைத்திருந்தார்கள். கிடைத்த வாய்ப்பை சரியாக உபயோகித்துக்கொண்ட ரமணன், படப்பிடிப்பு முடிந்ததும் அத்திரைப்படத்தின் இயக்குனரிடம் தான் சர்கஸில் வேலை செய்ததைப்பற்றி சொன்னான். அதோடு, தனக்கு ஹிந்தி தெரியும் என்றும் போட்டு வைத்தான். உடனே, ஆச்சர்யப்பட்டு அவனது வீட்டு விலாசத்தை உதவி இயக்குனரிடம் குறித்துக்கொள்ள சொன்னதோடு அடுத்தடுத்த திரைப்படங்களில் நடிக்க வாய்ப்பு தருவதாகவும் உறுதியளித்தார்.
“எப்படி கொற நாள ஓட்டப்போறான்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன்.. கடவுளா பாத்து நல்ல வழிய காட்டிட்டாரு.. எம்மகன் சினிமா ஸ்டாரா வந்துட்டான்..” உள்ளம் பூரித்துப்போய் தெரிந்தவர் தெரியாதவர் என்று எல்லோரிடமும் சொல்லிவைத்தாள் ரமணனின் அம்மா. ரமணனுக்கும் சினிமாவில் நடிப்பது சந்தோஷத்தை கொடுத்தது. தொடர்ச்சியாக சில திரைப்படங்களில், ரமணனுக்கு நடிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. பிரபல நகைச்சுவை நடிகர் ஒருவரின் கையாளாக நிறைய படங்களில் நடித்தான். அந்த பிரபல நடிகர் ரமணனை எட்டி உதைப்பதும், பளாரென்று அறைவதுமாகவே இருப்பார்.

“குப்பைத் தொட்டி சைசில் இருந்துக்கொண்டு” என்று ரமணனை பார்த்து அந்த நடிகர் சொல்லும்போதெல்லாம் திரையரங்கில் பார்வையாளர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். இவ்வாறாக, ரமணன் சினிமா ஸ்டாராக ஊரில் வலம்வந்துக்கொண்டிருக்க, ரமணனின் அம்மா அவனுக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தாள். பல ஊர்களில் தேடி அலைந்தும், ரமணனை ஏற்றுக்கொள்கின்ற பெண்ணை அவனது அம்மாவால் கண்டுக்கொள்ள முடியவில்லை. தேடித்தேடி அவள் சோர்ந்துப்போனதும், ரமணனே தனக்கு திருமணத்தில் உடன்பாடில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். திருமணம் செய்துக்கொண்டால், தனது சுதந்திரம் பறிபோகும் என்று ரமணன் உதட்டளவில் சொன்னாலும், உள்ளுக்குள் துணை தேடும் ஆசை அவனுக்கும் இருந்தது. ஆனால், நிஜம் அவனது எண்ணத்தை பொசுக்கிக்கொண்டிருந்தது.

நாட்கள் நகரநகர சினிமாவில் ரமணனின் முகம் சலித்துப்போய்விட்டிருந்தது. வாய்ப்புகளும் குறைந்துப்போயின. ரமணன் வேறு தொழிலை தேட வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான்.
சிறிது காலத்திலேயே அவனது அம்மாவும் செத்துப்போனாள். அவளது மரணம் ரமணனை பெரிதாக உலுக்கிவிட்டிருந்து. புதிய அப்பா, புதிய அம்மா யாரேனும் கிடைப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் ரமணனை தனியே விட்டுவிட்டு எங்கோ சென்றுவிட்டார்.

அதன்பிறகான நாட்களில், ரமணனின் நிலைப்பற்றி யாருக்கும்எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லைவில்லை. உதிரிகளை தின்று செரித்து நாளும் வளர்ந்துவரும் நகரத்தின் அடர்த்தியில் சிறுப்புள்ளியாக எங்கோ மறைந்துப்போயிருந்தான். கற்ற வித்தைகள் அவனுக்கு கைக்கொடுத்திருக்கலாம். கால்போன திசையில் ஊரூராக சுற்றியலைந்திருக்கலாம். சர்கஸ் கூடாரத்திற்கே திரும்பியிருக்கலாம். எப்படியோ, உங்களுக்கு சித்திரக்குள்ளனாக, சர்கஸ் கோமாளியாக, ஜிம்மியாக, நாய்களின் சிநேகிதனாக, கிழவர் மாசிலாமணியின் தோழராக, திரைப்பட ஸ்டாராக, கிரிக்கெட் அணியின் கேப்டானாக என ஏதாவதொரு வகையில் அறிமுகமாகியிருக்க வாய்ப்பிருக்கும் ரமணன் ஜவுளி கடை வாசலில் நின்று வேஷம் கட்டி காசு கேட்க துவங்கி ஏழு மாதங்கள் ஆகிறது.

திருவிழா நேரமென்பதால், அன்றைய நாளில் ஜவுளி கடையில் கூட்டம் மிகுதியாகவே இருந்தது. ரமணன் அங்குமிங்குமாக அலைந்து சேஷ்டைகள் புரிந்து ஐந்து பத்து என்று சேர்த்துக்கொண்டிருந்தான். மிக யதார்த்தமாக  அவ்வழியே பயணித்த ரமணனை அவனது திரைப்பட நாட்களில் பழக்கமாகியிருந்த உதவி இயக்குனர் ஒருவர் கண்டுக்கொண்டது தற்செயல் நிகழ்வுதான். கடை வாசலில் நின்றிருந்த சைக்கிள் ஒன்றை உருட்டிக்கொண்டுப்போன சிறுவனின் முன்னால் நின்று வித்தை புரிந்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான், ரமணனை அவர் அடையாளம் கண்டுக்கொண்டார். அவனை கண்ட நிமிடத்தில் அந்த உதவி இயக்குனருக்கும் ஏனோ உள்ளுக்குள் உற்சாகம் உண்டானது. அந்த சிறுவன் ரமணனின் சேஷ்டைகளை துளியும் தாட்சண்யப்படுத்தாது, விடுவிடுவென விரைந்து ஓடினான். உதவி இயக்குனர் ரமணனை நெருங்கி, அவனது தோளின் மீது கை வைத்தார். அதிர்ந்து பின் திரும்பியவன், அவரை அடையாளம் காணாது குழம்பி நின்றான்.

“என்ன தெரியலையா.. நான்தான் ‘விக்கிரமாதித்யன்’ படத்துல உதவி இயக்குனரா வேலை செஞ்சேனே.. டைரக்டர் கூட என்கிட்டதான் உங்க முகவரிய வாங்கிக்க சொன்னாரு...” என்றார்.
அவரது முகத்தை கூர்ந்து கவனித்த ரமணன், அடையாளம் கண்டுக்கொண்ட திருப்தியில், தனது இடக்கையால் தலையில் கவிழ்த்திருந்த தொப்பியை உயர தூக்கியபடியே, வலக்கையால் அவரது கரங்களை இறுக பற்றிக்கொண்டான்.

“இப்ப எப்படி இருக்கீங்க.. பாத்து ரொம்ப வருஷம் இருக்கும்ல...”
“நான் சந்தோஷமா இருக்கேன் சார்.. சினிமா பக்கம்லாம் இப்போ போறது இல்ல.. இந்த மாதிரி வேஷம் கட்டிட்டு இருக்கேன்..” என்று சொல்லியபடியே, ஜவுளி கடைக்கு வந்துக்கொண்டிருந்த ஜனங்களை ஓரக்கண்ணால் அவ்வப்போது பார்த்தபடி இருந்தான். அவனது தொழிலை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்று, “சரிண்ணே... வேலையா இருக்கீங்க.. இன்னொரு தரம் வந்து சந்திக்கிறேன்..” என்று அந்த உதவி இயக்குனர் சொல்ல, அவரது கரத்தை மேலும் பலமாக பிடித்துகொண்டவன், “இன்னொருதரம் நீங்க வரும்போது இங்க இருப்பனான்னு தெரியல சார்... ஒன்னும் பிரச்சன இல்ல... வாங்க ஓரமா போய் பேசுவோம்...” என்று சொல்லி, அருகில் இருந்த டீக்கடைக்கு அவரை அழைத்துச்சென்றான்.
அந்த டீக்கடை அவன் வழக்கமாக சென்றுவரும் இடமாததால், அவனை பார்த்ததுமே இரண்டு டீ மேசைக்கு வந்துச் சேர்ந்தது.

“அப்புறம் நீங்க என்ன சார் பண்றீங்க...?” என்று கேட்டான்.
“நானும் இப்போ சினிமாவுல இல்லண்ணே... விக்கிரமாதித்யன் படத்துக்கு அப்புறம், மூனு படங்கள்ல அசோசியேட் டைரக்டரா வேலை பாத்தேன்.. அப்புறம் சரியா வாய்ப்பு எதுவும் அமையல.. ஊர்பக்கம்போயி செட்டில் ஆகிட்டேன்.. இப்போ சென்னை வந்தது சொந்தரங்க விசேஷத்துக்காக. உங்கள இவ்ளோ நாள் கழிச்சு இங்க பாப்பன்னு நினைக்கல..” என்று சொன்னார்.

ரமணனுக்கு அவர்மேல் பரிவு உண்டாகியிருக்க வேண்டும். சில நொடிகள் மெளனமாக அவரது கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பின் சகஜ நிலைக்கு திரும்பியபடி,
“சரி விடுங்க சார்... அதெல்லாம் என்ன பண்ண முடியும்.. அவனவனுக்கு என்ன எழுதி வச்சிருக்கோ அதான் நடக்கும்... என்ன பாருங்க.. உங்கள மாதிரியா இருக்கு என்னோட வாழ்க்க.. என்ன பலபேரு மனுஷனாவே நெனக்கிறது இல்ல.. மனுஷங்க பார்வைக்கு தகுந்த மாதிரி நாம நம்மல மாத்திக்க வேண்டியதுதான் சார்.. நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க கடவுள் உங்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கைய கொடுப்பாரு...” சொல்லிவிட்டு மூச்சை இழுத்து விட்டான்.

“நான் இப்போ எதையும் நெனக்கிறது இல்லண்ணே... நீங்க இவ்ளோ நாள் என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்க.. கடைசியா பாத்தப்போ.. அவசரஅவசரமா எங்கயோ ஷுட்டிங்ல இருந்து ஓடுனீங்க... அதுக்கப்புறம் உங்கள நான் பாக்கவே இல்ல...” என்று அவரை கூர்ந்து நோக்கினேன்.

சில நொடிகள் எதோயோ யோசித்த ரமணன், “ஆமா சார்.. நான் சினிமாவுல நடிச்சதே அம்மாவ சந்தோஷப்படுத்ததான் சார்.. அவங்களே போனதுக்கு அப்புறம்.. சினிமாவெல்லாம் எதுக்குன்னு உதறித்தள்ளிட்டு, கொஞ்சம் காலம் தள்ளுவண்டி கடை ஒன்னுல வேலை பாத்தேன் சார்.. அப்புறம் மெக்கானிக் ஷெட்டு, மாவு மில்லு, மளிகைக்கடைன்னு வாழ்க்க ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு... புதுபுது இடம்.. புதுபுது மனுஷங்கன்னு எதையெல்லாமோ அனுபவிச்சிட்டு, இப்போ இங்க வந்து நிக்கிறேன்... காலம் ஓடினதே தெரியல... வயசு நாற்பது ஆகிடுச்சு.. பள்ளிக்கூடத்துல சித்திரக்குள்ளான்னு கூட படிச்ச பசங்க கூப்பிட்டது இன்னும் நெனவிருக்கு.. இப்போ குள்ள தாத்தான்னு பசங்க கூப்பிடுறாங்க...” பேச்சினை உடைத்து, ரமணன் நினைவெனும் பெரும் பாதையில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் நீர் திரண்டது. முகம் துடிக்க தனக்கு எதிரில் இருந்த மனிதரையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நினைவு முழுமையாய் அவனிடமிருந்து  பிசகியிருந்தது. பின் அவனாக இயல்புக்கு திரும்பி, “ஆனா.. இவ்ளோ அடிப்பட்ட பிறகும், இன்னைக்கும் சிலர் என்னப்பாத்து உடம்பு வளையாம ஒரே எடத்துல நின்னு சம்பாதிக்கிறான் பாருன்னு சொல்லும்போது என்னமோபோல இருக்கும் சார். மனுஷங்களுக்கு ஒருத்தன வச்சு எவ்ளோ விளையாடினாலும் திருப்தியே உண்டாகாது சார். திரும்பத்திரும்ப அவன எட்டி உதைச்சுக்கிட்டே இருப்பாங்க..” என்று நா தழுதழுக்க நிறுத்தியவன், “நீங்க என்ன நினைவு வச்சு வந்து பேசுனதுக்கு ரொம்ப சந்தோசம் சார்.. என்னைய எப்பவும் மறந்துடாதீங்க... உங்க பிள்ளைகளுக்கு என் கதைய சொல்லுங்க ரொம்ப வேடிக்கையா இருக்கும்..” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் சட்டையிலிருந்து சில்லறையை எடுத்து டீக்கடைக்காரனிடம் கொடுத்துவிட்டு, கடைசியாக ஒருமுறை அவரைப்பார்த்து கண் சிமிட்டிவிட்டு ஜவுளிக்கடை கூட்டத்தினிடையே கரைந்து மறைந்தான். அவர் சில நொடிகள் ரமணனையே நினைத்துக்கொண்டு அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார். ரமணனின் நினைவு மனதில் அலையலையாக எழுந்து அவரை இம்சித்துக்கொண்டிருந்தது.

ரமணன் நிரந்தரமாக இல்லாவிடினும், இன்னும் சொற்ப தினங்களுக்கு நகரின் பிரபலமான ஜவுளி கடையின் வாசலில்தான் நின்றிருப்பான். தலைக்கு அழகாய் குல்லாய் மாட்டிக்கொண்டு, முகத்தில் பவுடரை அப்பிக்கொண்டு, வண்ணவண்ண கோடுகள் வரைந்திருக்கும் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு போவோர் வருவோரிடம் புன்னைகைத்து காசு கேட்கும் ரமணனை நீங்கள் ஒருமுறையேனும் பார்க்கக்கூடும். அவனது துருத்திக்கொண்டு நிற்கும் உதட்டை பார்க்கப்பார்க்க உங்களுக்கு சிரிப்பு பீறிடும். இடுங்கிய கண்களை பார்த்தவுடன் அவனை சீண்ட தோணும். உயரமும் இல்லாதவன் என்பதால், உங்களால் எளிதாக அவனை காயப்படுத்திவிட முடியும். ஆனால், வனப்புமிக்க இந்த நகரத்தில் உங்களது கேளிக்கைக்ளுக்கும் கொண்டாட்டங்களுக்கும் புதிதுபுதிதாக உதிரி மனிதர்கள் நாளும் கிடைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள் என்பதாலும், ரமணன் போதுமானவரையில் சித்திரவதைகளை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான் என்பதாலும், வயதும் மனமும் தளர்ந்து மரணத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதாலும் அவனுக்கு உங்களது கருணையை பரிசளிக்க விரும்பாவிட்டாலும், பரிகசிக்காமல் இருக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கையை மட்டும் உங்கள் முன்வைக்கிறேன். 

நந்தலாலா சிறுபத்திரிகையில் வெளியானது...