Friday, 26 January 2018

நாவல் அறிமுகம்: நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்




வறுமை தளைத்திருக்கும் நிலமொன்றிலிருந்து, பொருள் தேடி நிலத்தில் இறங்கி பயணிக்கும் பண்ணிசைக்கும் பாணர்களும், உடன் வருகின்ற நடனக் கலை புரியும் கூத்தர்களும் எதிர்கொள்கின்ற சம்பவங்களை பின் தொடர்ந்து செல்லும், மலையாள எழுத்தாளர் மனோஜ் குரூர் எழுதியுள்ள நாவலான ’நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்’ தமிழக சங்க கால வாழ்க்கை சூழலுக்குள் குறுக்குவெட்டாக ஊடுருவி பயணஞ் செய்கிறது. தமது கலைத்திறனை அரங்கேற்றி பொன்னும் பொருளும் சேகரம் செய்துக்கொள்ளும் இக்கூட்டதாருக்கு, முன்காலத்தில் தொலைந்துப் போயிருக்கிற, பாணர் கூட்டத்தில் முக்கிய அங்கம் வகிக்கின்ற ’கொலும்பன்’ மகனான மயிலனை தேடி அடைய வேண்டுமென்கின்ற நோக்கமும் உடன் சேர்ந்துக்கொள்கிறது. நாவலின் முதல் பகுதியே கொலும்பன் கண்ணோட்டத்தில், அவனது வாய்வழி கதையாக நமக்கு சொல்லப்படுவதுதான். 

அடர் மழை நாளொன்றில், ஆறுகளில் வெள்ளம் பெருகியோடும் தருணத்தில் இருட்டும் எதிர் திசையும் துலங்காத பொழுதொன்றில் துவங்குகின்ற அவர்களது பயணமானது முதலில் நன்னனின் நிலத்தை அடைவதாகவே இருக்கிறது. சினத்தில் மூத்தோனான நன்னன் கலைஞர்களை உபசரிப்பதில் வள்ளலென பாடப்பட்டிருப்பதாலும், மயிலனை அவனது நாட்டில் காண நேர்ந்ததாக, கூட்டத்தில் ஒருத்தன் சொல்லக் கேட்டதாலும், இவ்வாறாக நன்னனின் நிலம் தேடி அவர்கள் பயணிக்கும் தீர்மானத்தை எடுக்கிறார்கள். வறண்ட பல நிலங்களை கடந்து நீளும் அவர்களது பயணத்தில் குறவர்களும், வேடரும் குறுக்கிடுகிறார்கள். ஆடல் பாடல் நிகழ்த்தும் கூட்டமென்றதும், காட்டிலிருந்து கிடைக்கும் உடும்பு கறியையும், முயல்கறியை சமைத்துக்கொடுத்து பரிமாறுகிறார்கள். சிறுவர்கள் நாக்கு ஊற உணவினை அரக்கப்பரக்க விழுங்குவதை கடிந்துக்கொள்ளும் பெரியவர்களிடத்தில் சுய கெளரவம் மிளிர்கிறது. பிறிதொரு சந்தர்பத்தில் உழவன் ஒருவன் கேலிசெய்யும்போது, அதனால் பாணர்கள் மிகுந்த வருத்தமடைவதிலும், கலை சார்ந்து அவர்கள் நகர்த்துகின்ற வாழ்க்கையின் மீதான பற்றுதலும், கெளரவம் காக்கப்பட வேண்டுமென்கிற அவர்களது எண்ணத்தையும் நம்மால் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், மலைக்குகை ஒன்றில் கையில் தீப் பந்தத்துடன் எதிர்படும் பாணரால் அவர்களது பயண திசை மாற்றியமைக்கப்படுகிறது. நன்னன் போரில் உயிர் துறந்துவிட்டதாகவும், அதனால் வேள்பாரியின் நிலம் நோக்கி செல்லும்படியும் அவர் உபதேசம் செய்கிறார்கள். அரசனை நெருங்க, அறிவிற் சிறந்த கபிலரை முதலில் சந்திக்கும்படியும் அவர் யோசனை கூறுகிறார். அதோடு, நன்னனால் படுகொலை செய்யப்பட்ட சிறுமியொருத்திக்கு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கோவிலையும் வணங்கிச் செல்லச் சொல்கிறார். நன்னனின் மாந்தோப்பில் உதிர்ந்து விழுந்த மாங்கனி ஒன்றை கொறித்ததற்காக அவளுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனை அது. வெறித்து பார்த்தபடியிருக்கும் அப்பெண் சிலையை வணங்கியவாறே மீண்டும் தமது பயணத்தை தொடர்கிறார்கள். வழியில், செழிப்புற வளமாக வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும் உழவர்களிடத்திலும் பண் இசைக்கப்பட்டு, கூத்தர்களால் நடனமும் நிகழ்த்தேறுகிறது.

வேள்பாரியின் நிலத்தில், குழப்பமும், புதிய மனிதர்களின் நடமாட்டமும் திடீரென உருவாகியிருப்பதால், பாணர்களுக்கு முதலில் அங்கு அசெளகர்யமே நிலவுகிறது. கபிலரும்கூட இரண்டொரு நாள் கடந்தே அவர்களிடம் சிறுது நேரம் செலவிட்டு பேசுகிறார். அவ்வப்போது மூவேந்தர்கள் என வர்ணிக்கப்படுகின்ற சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களுக்கு கட்டுபடாமல் எதிர்த்து நிற்கும் பாரியின் போர் திறமைகளும், அவனது கருணை உணர்வும் ஒருசேர விவரிக்கப்படுகிறது. கதைச்சொல்லியான ’கொலும்பன்’ அரசவையில் மேன்மையும், கலா ரசனையும் நிரம்ப வலம்வரும் மன்னன் பிறிதொரு நிலத்தில் அசூரத்தனமாகவும், உயிரறுப்பை பெருமிதத்துடன் செய்து முடிக்கின்ற இரட்டைத்தன்மை விளங்காமல் குழப்பமுறுகிறான். மன்னனின் நடவடிக்கைகளில் பலவீனங்கள் இருக்கும்போதும், அதனை மறைத்து பொருளாசையில் போற்றி பாடிடும் பிழைப்பு நடத்தும் புலவர்களின் கயமைத்தனத்தையும் நொந்துக்கொள்கிறான். கபிலரின் வாயிலாக, பாரியின் அரசவைக்குள் தங்களது கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தும் நேரம் கிட்டுகிறது. அரசனை தலை நிமிர்ந்து பார்க்கவே கூச்சம் கொள்கின்றனர் பாணர்கள். இதற்கு முன்பு அவர்கள் அத்தனை பிரமாண்டமான அரசவையில் தங்களது திறனை வெளிக்காட்டியதில்லை. நெளிவும் சுழிவும் உண்டாக, தங்களது இசை கருவிகள் தரையில் அடுக்கி, நிகழ்ச்சியை துவங்குகின்றனர். அரசன் அவர்களது இசையிலும் நடனத்திலும் களிப்புகிறான். ’எது வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்லுங்கள்’ என கேட்க, கூட்டத்தில் ஒருவன் ”நாட்டினை தாருங்கள்” என கர்ஜனையுடன் சொல்ல, பாரி அவ்வாறு தமது நிலங்களை பல்வேறு குழுக்களுக்கு தாரைவார்த்தவன் தான் என்றாலும், திமிருடன் அவன் முன்னால் உச்சரிக்கப்பட்ட அச்சொல்லில் கோபமடைந்து வாளுடன் முன்னால் பாய்கிறான். அப்போது எவரும் எதிர்பார்த்திராத நிகழ்வொன்று அங்கு அரங்கேறுகிறது. அதுவரையிலும் ஓரமாக சாய்ந்து நின்றிருந்த ’சுவாமி’ என்று அழைக்கப்படும் இளைஞன் ஒருவன் தன் வாளால் பாரியின் தலையை கொய்து அவனது உயிரை அறுக்கிறான். கூட்டத்தார் அதிர்ச்சியில் சிதைந்து ஆளுக்கொரு திசையாக தெறித்து ஓடுகிறார்கள். நிகழ்ந்த துர்சம்பவத்தின் காரணமாக அதுவரையிலும் நம்மிடம் கதைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் கொலும்பனும் அவ்விடத்திலேயே கொல்லப்படுகிறான். பாணர்களும், கூத்தர்களும் தமது உயிரை கையில் பிடித்துக்கொண்டு பாரியின் நிலம் குடிக்கொண்டிருக்கும் மலையிலிருந்து கீழிறங்கி ஓடுகிறார்கள் என்பதாக, கதையின் முதல் பகுதி நிறைவடைகிறது.

நாவலின் பரபரப்பான இச்சம்பத்திற்கு பின்னார் பாணர் புதிய நிலம் தேடி பயணிக்க முடிவு செய்கிறார்கள். ’கதைச்சொல்லி’ ஸ்தானத்தை கொலும்பனிடமிருந்து அவரது மகள் ’சித்திரை’ எடுத்துக்கொள்கிறாகள். மற்றொரு சிறிய இனக்குழுவினருடன் சேர்ந்து அவர்கள் தமது தினங்களை கடத்துகின்றனர். அங்கு சித்திரைக்கு படைவீரன் ஒருவனின் தொடர்பேற்படுகிறது. காதலின் சுவை அவளை தீண்டுகிறது. மகீரன் என்றழைக்கப்படும் அவ்வீரன் மூவேந்தர்களின் வேள்பாரியின் நிலம் அபகரிக்கும் திட்டத்தில் முக்கிய பங்காற்றியவன். அவனது நெருக்கமும், சித்திரையின் மீது அவன் கொட்டுகின்ற அதீத பிரியமும் அவளை அவன் புறமாக சாயச் செய்கிறது. சித்திரை அவனை பின்தொடர்ந்து செல்கிறாள்.  நிகழும் சிலபல சம்பவங்களினால் மெல்ல மெல்ல அவனது செல்வாக்கினை முழுவதுமாக புரிந்துக்கொள்கிறாள். ஒளவை மூதாட்டி  நாவலில் ஒரு பாத்திரமாக வருகிறாள். அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியை புகழ்ந்து பாட்டுரைக்கும் ஒளவை மகீரனையும் புகழ்கிறாள். இது சித்திரைக்கு மேலும் அதிசயத்தை கூட்டுகிறது. இதுப்பற்றி மகீரனிடம் அவள் வினவும்போது, அவளுக்கு செவி சாய்க்காமல், முக்கியத்துவமின்றி அமர்ந்திருக்கும் அவன் ”தன் பாட்டனாரின் வீரத்திற்கு கிடைத்த புகழது. நான் அதனில் குளிர் காய முடியாது” என வெடுக்கென சொல்லிவிட்டு அவ்விடம் நீங்குகிறான். இதன்பிறகு, ஒளவையிடம் நெருங்கி பழகத் துவங்கும் சித்திரை வெகு சீக்கிரத்திலேயே, அவர்கள் தேடிவந்த அவளது சகோதரனான மயிலனும், மகீரனும் சிநேகிதர்கள் என்பதோடு மகீரனுக்கு வேறொரு நிலத்தில் வேறொரு மனையாள் இருக்கிறாள் என்பதையும் அறிந்து உள்ளம் ஒடுங்கி அழுகிறாள். ஒளவையைப்போலவே தானும் இனி தனித்திருப்பதான முடிவுக்கு அவள் நகர்வதுடன் இரண்டாம் பகுதி முடிவுகிறது.

மயிலனின் குரலில் சொல்லப்படும் மூன்றாம் பகுதியில் முதலிரண்டு பகுதிகளில் போடப்பட்ட சிடுக்குகள் கலைக்கப்படுகின்றன. பசியின் கோரத்தால் பாணர்களின் கூட்டத்திலிருந்து விலகியோடிய அவன் சந்தித்த மனிதர்களையும், இனக்குழுக்களையும், பாணருடன் அவனுக்குண்டான நெருக்கமும், தனது அதிகாரத்தை மேல்படி உயர்த்திக்கொள்வதறாக மாங்கனி உண்ட சிறுமியை கொலை செய்ய நன்னனை தூண்டியதையும், பின்னர் நன்னனின் தோல்விக்கு பிறகு அங்கிருந்து தப்பித்து மூவேந்தர்களின் சதிச்செயலில் பங்கேற்று வேள்பாரி கொலை செய்ய ’சுவாமி’ வேடம் தரித்ததையும் அடுக்கடுக்காக விவரிக்கிறான். ஒற்றனாக பணிப்புரிய நேர்ந்த துர்லபத்தையும் அவன் இறுதியில் நொந்துக்கொள்கிறான். தகப்பனின் உயிரிழப்புக்கு தானே காரணமென்கிற தவிப்பும், தங்கையின் வாழ்க்கை சிதைவுற்றதும் தன்னாலேயே என்கின்ற குற்ற உணர்ச்சியும், அனைத்தையும் மேலாக, மாங்கனி உண்ட சிறுமியை கொலை செய்ய தூண்டிய தனது அருவருக்கத்தக்க முன்கதையையும் எண்ணி உள்ளம் வெதும்புகிறான். தான் செய்த பாவங்களுக்கு பொறுப்பேற்று கூட்டத்தாரிடமிருந்து விலகி கடல் நோக்கி நடந்துச் செல்லும் அவனை மாங்கனிக்காக கொலைச் செய்யப்பட்ட சிறுமியின் ஆவியுரு நெருங்கி வருவதாக இந்த நாவல் நிறைவடைகிறது.
 
தமிழ் நிலம் பல்வேறு பேரரசுகளாலும், சிற்றரசர்களாலும் கூறுப்போட்டு ஆளப்பட்டு வந்த காலத்தை பிண்ணனியாக கொண்டுள்ள இந்த நாவல் அன்றைய தினங்களில் பேரரசுகளை கவிழ்க்க மேற்கொள்ளப்பட்ட பல்வேறு சதித்திட்டங்களை நம்முன் விவரிக்கிறது. துரோகமும், கயமையும், இயலாமையும், வன்மமும் சூழ வாழ்ந்த அரசர்களையும், அவர்களை அண்டி வாழ்ந்துக்கொண்டிருந்த பாணர்கள், கூத்தர்கள், புலவர்கள், அறிவிற் சிறந்த சான்றோர்கள் போன்றோரை நம்முன் மீட்டுருவாக்கம் செய்திருக்கிறது. அரசர்களின் கதையறிவும் ஆவல் இன்றைய காலக்கட்டத்தில் இல்லாமல் இருக்கிறது. ஆனால், அக்காலங்களில் புலவர் பெருமக்களை கொண்டு எழுதி பதிவுசெய்யப்பட்ட பல நூற்கள் நமது வரலாற்றின் பெருமையையும், மொழியின் செழுமையையும் கொண்டிருக்கின்றன. ’சங்க வளர்த்த தமிழ்’ என பெருமிதத்தோடு சொல்லிதிரியும் நாம் உண்மையில், அவ்வெழுத்துக்களை சீந்துவதில்லை என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அதற்கான முறையான பயிற்சியும் நமக்கு வழங்கப்படவில்லை. இந்த நாவல், தமிழ் நிலத்தில் இசைத்து திரிந்த பாணர்களையும், கூத்தர்களையும் பின்தொடர்ந்து அரசர்களின் நிலங்களுக்குள் ஊடுருவுகிறது. ஒளவையும், கபிலரும், பாணரும் நாவலில் முக்கிய அங்கம் வகிக்கிறார்கள். ஆங்காங்கே அவர்களால் எழுதப்பட்ட பாடல்களும் நாவலில் பங்குகொள்கின்றன. நம்மிடமிருந்து வெகு தொலைவுக்கு சென்றவிட்ட காலக்கட்டமொன்றின் வரலாற்றை ஊடறுத்து, வேயப்பட்டுள்ள இந்த நாவல் தமிழ் நிலத்தில் பாய்ந்தோடிய குருதியின் வாடையை உணரச் செய்கிறது. மலையாள எழுத்தாளரான மனோஜ் குரூருக்கு சங்க தமிழ் வாழ்வியலின் மீது ஏற்பட்டிருக்கும் ஆர்வம் வியப்பளிக்கிறது. ஆழ்ந்த ஆய்வும், சங்க பாடல்களில் தேர்ச்சியும் இல்லாமல் இத்தகைய நாவலை எழுதுவது சாத்தியமில்லாதது. தமிழில் வாசிக்க உகந்த வகையில் கே.வி.ஜெயஸ்ரீ இதனை மொழிப்பெயர்த்திருக்கிறார். வம்சி வெளியிட்டிருக்கிறது.       

Tuesday, 9 January 2018

உலகின் தீர்க்கப்படாத எண்ணற்ற புதிர்களில் ஒன்று இக்காட்சி! பீரங்கியின் முன் இந்த மனிதன் யார்?




கம்யூனிஸ சீனாவின் நவீன வரலாற்றில் அழிக்கவியலாத கொடுந்துன்பியல் சம்பவமாகப் பதிந்துள்ளது சீனத் தலைநகர் பெய்ஜிங்கில் 1987 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த தியானென்மென் சதுக்க சம்பவம். சாமான்ய மக்களுடன் இணக்கமாகப் பழகிவந்த சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செயலாளர் ஹு யாவோ வலிந்துப் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டதும், அதைத் தொடர்ந்து உடல் நலமின்றி ஹு உயிர் நீர்த்ததும், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் மாணவர்கள் மத்தியில் பெரும் கொந்தளிப்பை கிளறச் செய்தது. இதனால், 1987 ஆம் ஆண்டின் ஏப்ரல் மாதம் முதலே பல்வேறு போராட்டங்கள் பெய்ஜிங் நகர வீதிகளில் அரங்கேறிய வண்ணமிருந்தன. நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் மாணவர்கள் பெய்ஜிங்கில் குவிந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

இதனால், கொதிப்படைந்த சீன கம்யூனிஸ அரசு இரும்பு கரம் கொண்டு கலவரக்காரர்களை நசுக்கியது. அதில் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் ஈவிரக்கமின்றிப் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். தோராயமாக, 2,600 பேர் இறந்திருக்கலாம் எனக் கணக்கிடப்பட்டாலும், சீனா அரசு தன் மீது படிந்துள்ள பாவங்களின் கரையைத் துடைத்துக்கொள்ளும் நோக்கில் மரண விகிதத்தை ரகசியமாக மறைத்து பாதுகாக்கிறது. அக் கலவர காலக்கட்டத்தில் ஒரு உயிர்கூட பலியிடப்படவில்லை என்பது சீன அரசு முன்வைக்கும் அபத்தமான வாதம்.

தியானென்மென் சதுக்க சம்பவத்தின் ஓலங்களை உலக மக்களின் பார்வையிலிருந்தும், அரசியல் அரங்கிலிருந்தும் பதுக்கிவிடும் எண்ணத்தில், அந் நாட்களில் ஊடகங்களும், இணையதளமும் முடக்கப்பட்டிருந்ததால் கலவரத்தின் சுவடுகள் இன்றுவரையிலும் முற்றிலும் மர்மமாக உள்ளன. எனினும், மாணவப் போராட்டங்களை முழுமையாக துடைத்தெறிந்துவிட்ட எக்காளத்துடன் அணிவகுத்து வரும் ராணுவ டாங்கியின் முன்னால் தனியொருவனாக நின்று வல்லாதிக்க அரசுக்கு சவால்விடும் தீரம்கொண்ட மனிதன் ஒருவனின் புகைப்படம், தியானென்மென் சதுக்க கோர சம்பவங்களின் நினைவாக எஞ்சியுள்ளது. ஜெஃப் வைட்னர் எனும் அமெரிக்க புகைப்படக்காரரால் எடுக்கப்பட்ட அப்புகைப்படம் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலை சிறந்த புகைப்படங்களில் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது. டைம் பத்திரிகையால் வெளியிடப்பட்ட உலகின் நூறு தலைச் சிறந்த மனிதர்களுள் ஒருவராக அந்த மனிதரும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளார்.


இத்தனைக்கும் அந்த மனிதன் யாரென்ற தகவல்களையோ, அவர் குறித்த செய்திகளையோ இதுவரையிலும் யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. தியானென்மென் சதுக்க சம்பவத்தின்போது உள்ளூர் ஊடகங்கள் முடக்கப்பட்டிருந்ததால் பெய்ஜிங் நகர மக்களுக்கே அச் சம்பவம் பல ஆண்டுகளுக்கு பின்னர்தான் தெரியவந்துள்ளது. அதனால், அவர் குறித்த விடயங்கள் புதிராகவே இன்றுவரையிலும் நிலைக்கொண்டுள்ளது. தியானென்மென் சதுக்க சம்பவத்துக்கு பிறகான 13 வது நாளில் அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார் என்றும், இரு மாதங்களுக்கு பிறகு சிறைப் பிடிக்கப்பட்டார் என்றும், இன்னமும் நகரத்தின் மையத்தில் ரகசியமாக உயிர் வாழ்கிறார் என்றும் அவர் குறித்த முன்னுக்கு பின் முரணான பலத் தகவல்கள் பரவிக்கிடக்கின்றன. 

எனினும், உயிரை விழுங்கும் ராணுவ டாங்கிகளின் எதிரில் எவ்வித சலனமும் காட்டாமல் நெஞ்சில் உரத்தோடு தன் எதிர்ப்பினை அழுத்தமாக பதிவுசெய்த முகமற்ற அம் மனிதர் கொடுங்கோன்மைக்கு எதிரான குறியீடாக இன்று உலக மக்களால் கருதப்படுகிறார். உலகின் தீர்க்கப்படாத எண்ணற்ற புதிர்களில் ஒன்றாக கைவிடப்பட்ட டேங்க் மேனின் நெஞ்சுரம் சர்வாதிகார பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற விரும்பும் அனைவருக்குமான பாலப்பாடம். 


நன்றி: தினமணி.COM

மெமரீஸ் ஆஃப் மர்டரும் OPEN ENDING திரைப்படங்களும்!



க்ரைம் த்ரில்லர் எனப்படும் புதிரும் ரகசியங்களும் நிறைந்த திரைப்படங்களை காண்பதில் பெரிய அளவில் எனக்கு விருப்பமுண்டு. ஆல்பிரட் ஹிட்ச்காக், ஸ்டான்லி குப்ரிக், மார்டின் ஸ்கார்ஸ்ஸி போன்ற திரையுலக மேதைகள் சிருஷ்டித்த பல க்ரைம் த்ரில்லர்களை பார்த்து ரசித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு இயக்குனருக்கும் தங்களுக்கே உரிதான திரைபாணியில் என்னை அச்சப்படுத்தவும், ஆச்சரியங்கொள்ளவும் செய்திருக்கிறார்கள். ஹிட்ச்காக் படங்களில் சிறிய உணவக காட்சிக்கூட அதிகளவில் அழுத்தம் தரக் கூடியதாக, மனம் நடுங்கச் செய்வதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஸ்கார்ஸ்ஸி வித்தியாசமான காட்சியமைப்புகள் மற்றும் குற்றவியல் சமூகத்தினிடையிலிருந்து கதைப் பிடித்தல் போன்றவைகளால் என்னளவில் தனி கவனம் பெறுகிறார். குப்ரிக் படங்களில் ஒவ்வொரு காட்சி சட்டகத்திலும் கச்சிதம் இருக்கும். அதில் இடம்பெறும் மனிதர்களின் சிறுசிறு பாவனைகள், அதீதமான இறுக்கம் முதலியன எப்போதுமே திகைப்படைய செய்கின்றவகையாக இருக்கும். என் விருப்பத்திற்கு இயக்குனரும் ஸ்டான்லி குப்ரிக்தான். ஆனால், திரைப்படங்களில் க்ரைம் திரில்லர்களுக்கு பெயர் பெற்றவை கொரிய சினிமாக்கள்.

எழுத்தில் க்ரைம் த்ரில்லர் வகைமையை கையாண்டவர்களில் அகதா கிருஸ்டி என்னை பெரிதும் வசீகரித்தவர். அவரது நாவல்களில் "AND THEN THERE WERE NONE" என்னை முழுவதுமாக சுறுசுறுப்பாக வாசிக்க செய்த நாவல். கிட்டதட்ட 290 பக்கங்களில் அடங்கும் அந்த நாவலின் இறுதி பத்து பக்கங்களை ஒருவர் படிக்க தவறிவிட்டால், நிச்சயமாக அவர்  நிம்மதியிழப்பிற்கு உள்ளாக நேரிடும். அவ்வளவு புதிர் நிரம்பிய இறுக்கமான சம்பவங்களால் வாசகனை உள்ளிழுத்துச் செல்லும் நாவலது.

AND THEN THERE WERE NONE  நாவலைத் தழுவி, பிரெஞ்சு இயக்குனரான க்ளையர் அதே பெயரில் 1945ல் இயக்கிய கறுப்பு வெள்ளை படமொன்றை பார்த்திருக்கிறேன். நாவலின் முடிவிலிருந்து முற்றாக விலகி, சினிமாவுக்கு ஏற்றதாய் மிகமிக செயற்கையாய் சுரத்திலாமல் அப்படத்தை முடித்திருந்ததால், எனக்கு அப்படம் துளியும் பிடிக்கவில்லை. அதேபோல, 2003ல் அமெரிக்க இயக்குனர் ஜேம்ஸ் மேங்கோல்டு  எடுத்த IDENTITY படமும் அகதாவின் நாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டு திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டதே. 

OPEN ENDING-ஆக நிறுத்தப்பட்டு, முடிவு எழுப்பப்படாத பல க்ளாசிக்கல் திரைப்படங்களை பார்த்திருக்கிறேன். என்னை அழவும், பரவசப்படுத்தவும், நடுக்கமுறவும் செய்தவை அத்தகைய OPEN ENDING திரைப்படங்கள். முடிவை கோரும்  நிலைக்கொள்ளாத மன நிலையை உருவாக்கும் அப்படங்கள், நமக்கும் அவைகளுக்குமாய் அரூப உறவொன்றை நெய்ந்துக்கொள்கின்றன. THE VIOLIN, THE ARTIST AND THE MODEL, MOOD FOR LOVE முதலியவை சமீபத்திய உதாரணங்கள்.  இதில் அமானுஷ்ய வகையறாவை சேர்ந்த படங்களை நான் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அவை பெரும்பாலும் OPEN ENDINGஆகவே

இருந்தாலும், ஒரு படத்திற்கே உரிய முழுமையை அவை பெற்றிருக்கும்
, இவ்வகையிலான திரைப்படங்கள் மறு பாகத்துக்கான திட்டமிடலோடு உருவாக்கப்படுகின்றன. அதன் முடிவு முடிவின்மை குறித்து எவருக்கும் எவ்வித ஈடுபாடும் இருக்கப்போவதுமில்லை.


சமீபத்தில் பார்த்து ரசித்த தென் கொரிய இயக்குனரான BONG - JOON - HOவின் தொடர் கொலைகளை பற்றியதான MEMORIES OF MURDER அவ்வாறான OPEN ENDINGயுடன் முடிவடையும் க்ரைம் த்ரில்லர் திரைப்படமே. ஒரு ஒதுக்குப்புறமான தென் கொரிய கிராமத்தில் வரிசையாக பத்து பெண்களை கொல்லப்படுவதும், கொலையாளியை தேடியலையும் மூன்று காவலதிகாரிகளையும் முன்னிறுத்தி நகரும் இத்திரைப்படம், கொலைக்கான சில குறிப்புகளை நம் முன்னால் விரித்து, கொலைகாரனையும் நாமே தீர்மானிக்கும்படியாக சொல்லி முடிகிறது. இருளும் காற்றும் படம் நெடுகிலும் நிரம்பி குமிழும் இப்படத்தை BONG JOON HO மிக மிகச் சிறப்பாக இயக்கியிருக்கிறார்.



முதற்காட்சியில், சிறு ஓடை ஒன்றின் அடியில் பிணத்தை இழுத்தெடுக்கும் காவலதிகாரி அவ்வழக்கு முடிக்கபடாமல் நின்றுவிட, வருடங்கள் பல கடந்து தொழிலதிபராக இறுதிக்காட்சியில் அதே சிறு ஓடையின் அடியில் வந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அங்கு வரும் ஒரு சிறுமி “அங்கிள் என்ன பண்றீங்க..” என்கிறாள். ஓடையின் டியில் பிரேதமேதும் இல்லாததால், ஆசுவாசமுறும் அவர், சிறுமியின் பக்கம் திரும்பி “பல வருஷங்களுக்கு முன்னாடி எனக்கு இங்க ஒரு வழக்கு இருந்தது..” என்று மூச்சிழுத்து சொல்ல, உடனே அச்சிறுமி “கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி அந்த ஓடையை வேறொரு அங்கிள் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு... அவரும் எனக்கு ரொம்ப வருஷம் முன்னாடி இங்க ஒரு வழக்கு இருந்துச்சுன்னு சொன்னாரு..” என்று சொல்லி நிறுத்த, உடல் குலுங்க, முகத்தில் அதிர்ச்சியுடன் அவர் நம்மை பார்த்தபடி இருக்க, படம் முடிவடைந்துவிடுகிறது. 



BONG JOON HO இக்காட்சியின் மூலம், அந்த முன்னாள் காவலாளியை குற்றவுணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்குகிறார். அவன் முகத்தில் உறையும் குருதியே அதற்கு சாட்சி. அதே நேரத்தில், கொலையாளிகள் எப்போதும் நம்மை சுற்றித்தான் எப்போதும் இருந்து வருகிறார்கள். நாம்தான் கவனக்குறைவால் அவர்களை யூகிக்க இயலாமல் தவறவிட்டுவிடுகிறோம் என்பதாகவும் அக்காட்சி எனக்கு புலனாகியது. அதேபோல, கொலை செய்யப்பட்டவர்கள் யாவரும் பெண்களே. இறுதிக்காட்சியில் ஒரு சிறுமியை முன்னாள் காவலாளியிடம் பேசச் செய்து, கொலைக்காரன் இன்னமும் சுதந்திரத்துடன் உலாவுவதையும், காவலதிகாரி தன் வழியே அவ்வழக்கை முடிக்க இயலாமல் சென்றுவிட்டதையும், அந்த நகரத்தில் பெண்களின் பாதுக்காப்பின் நிச்சயத்தையும் கேள்வி எழுப்பியபடி முடிக்கிறார். OPEN ENDINGஆக நிறைவுறும் சினிமாக்களின் தனித்துவமே இதுதான். அவை வாழ்க்கையைப் போலவே முடிவை நம் கண்ணுக்கு துலங்க செய்யாமல் காலத்தினுள் பொதித்துவைத்து, முடிவை நோக்கி நம்மை இழுத்துச்செல்லும் எண்ணற்ற கிளைகளை மட்டுமே நாம் பற்றிட வழிவகை புரிகிறது.

முடிவையும், புரிதலையும் இப்படியாக பார்வையாளனின் யூகத்திற்கே விட்டிருக்கும் இப்படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியின் சட்டகமும் கச்சிதமாய் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கொலைக்காரனென்று தவறாய் வேறொருவனை துரத்திச் செல்லும் காட்சியில் காவலர்கள் முன்னால் தாவி ஓட, கேமரா பின்னகர்ந்து அவர்கள் தவறான பாதையில் வழக்கை நகர்த்துக்கிறார்கள் என்பதை சிரமமின்றி எளிதாய் சொல்கிறது. இப்படியான காட்சிகள் படம் நெடுகிலும் உண்டு.
கொலைக்கான குறிப்புகளாக, கொலை நிகழ்வுறும் நாளிலெல்லாம் தவறாமல் மழைப் பெய்வதும், கொலைச் செய்யப்படும் பெண்கள் சிகப்பு நிற உடையணிந்திருப்பதும், சோக பாடல் ஒன்று வானொலி நிலையமொன்றில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிப்பரப்பப்படுவதும் என மிக சிறப்பாக திரைக்கதையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. KIM JEE WOON-க்கு பின், BONG JOON HOவும் வசியப்படுத்தும் தென்கொரிய இயக்குனராக எனது விருப்ப இயக்குனர்களின் பட்டியலில் இடம்பிடித்திருக்கிறார்.  



சிறப்பான திரைப்படம். க்ரைம் த்ரில்லர் விரும்புகிறவர்கள். அவசியம் இத்திரைப்படத்தை பார்க்கலாம். 

நாவல் அறிமுகம்: நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்

வறுமை தளைத்திருக்கும் நிலமொன்றிலிருந்து, பொருள் தேடி நிலத்தில் இறங்கி பயணிக்கும் பண்ணிசைக்கும் பாணர்களும், உடன் வருகின்ற நடனக் கலை...